شخصیت شناسی عاشورا صفحه 101

ندهد.

مختار امان نامه ای به این مضمون برای او نوشت.

بسم اللّه الرحمن الرحیم

بدین وسیله از سوی مختار بن ابی عبیده ثقفی به عمر بن سعد امان داده می شود. همانا تو در امان خدایی و بر جان و مال و خانواده و فرزندانت. و به دلیل کارهای پیشینت تحت تعقیب قرار نخواهی گرفت، مشروط به این که حرف شنو و پیرو ما باشی و متعهد گردی که با خانواده ات از شهر بیرون نروی. پس هر کس از نیروهای ما اعم از پلیس ها و شیعیان آل محمد صلی الله علیه و آله و عموم مردم به تو برخورد کند، جز خوبی، حق کم ترین اعتراض و برخورد تندی را با تو نخواهند داشت. شاهدان این امان نامه عبارتند از: سائب بن مالک، احمر بن شمیط، عبداللّه بن شداد، عبداللّه بن کامل.

و مختار شخصا تضمین می کند که به این پیمان وفادار باشد مگر آن که کاری از او سر بزند و حدثی از او پیش آید. شاهد می گیرم خداوند را بر این سوگند؛ که خداوند برای این گواهی بس است. والسلام .(1)

درباره ی امان دادن مختار به ابن سعد چند نظر وجود دارد. برخی هم چون دینوری داستان امان نامه را از اساس نمی پذیرند. وی می نویسد:

به مختار خبر رسید که محمد بن اشعث و شبث بن ربعی و عمر بن سعد به همراه شمار دیگری از سران کوفه به سوی بصره گریخته اند. مختار «اباالقلوص شبامی» را با سپاهی برای دستگیری آنان گسیل داشت. هنگامی که سربازان به فراریان رسیدند، با آنان درگیر شدند و توانستند عمر بن سعد را دستگیر کنند. مختار نیز دستور داد گردن ابن سعد را بزنند.(2)

البته روایت دینوری با نقل مشهور تاریخ نگاران سنی و شیعه تفاوت دارد و نشانه های موجود بر وجود امان نامه دلالت دارد.