شخصیت شناسی عاشورا صفحه 108

انحراف خوارج، کار مؤمنان به اختلاف و دو دستگی انجامید، شمر دریافت که از قِبَل حکومت علی علیه السلام چیزی به دست نمی آورد. از این رو، به گروه خوارج گرایش پیدا کرد، ولی به این گروه هیچ گونه دل بستگی نشان نمی داد. بنابراین، با حفظ جایگاه خود در میان خوارج، به دربار معاویه راه پیدا کرد و در شمار خدمت گزاران بنی امیه درآمد. در واقع، او هر دو سوی جریان را حفظ می کرد تا هر گاه جایگاه یکی از آنان مستحکم تر شد، به آن سو بگراید و برای خویش از تنور داغ حوادث، نانی ذخیره کند.

شمر پس از شهادت علی علیه السلام و بیعت مسلمانان با حسن بن علی علیه السلام کار امام حسن علیه السلام را پر رونق دید. بنابراین، از دربار معاویه کناره جست و در رکاب امام حسن مجتبی علیه السلام قرار گرفت. البته وی در همان حال نیز از موقعیت ها غافل نبود و با دست یازیدن به نیرنگ های گوناگون در سپاه امام وقت، کار خلافت معاویه را آسان می کرد.

با تقویت شدن ولایت معاویه، از بنی هاشم دوری می جوید و با جدیت درراه رشد و تعالی حکومت بنی امیه گام بر می دارد تا شاید از رهگذر این فرصت ها، سودی نیز عاید او گردد. این حلقه به گوشی در زمان یزید بن معاویه به اوج خویش می رسد، به گونه ای که همان کسی که در کنار علی علیه السلام بوده است، زمانی در برابر فرزند علی علیه السلام و نواده ی رسول اکرم صلی الله علیه و آله قرار می گیرد و از عاملان اصلی به شهادت رساندن حسین بن علی علیه السلام می گردد.

با این حال، این ویژگی از شجاعت و جنگ جویی شمر نمی کاهد و در تاریخ زندگانی او، نشانه هایی از مبارزه های بی باکانه ی وی به چشم می خورد. این پیشینه به گونه ای است که در جنگ با سیدالشهداء علیه السلام، امیری یک لشکر چهار هزار نفری به او سپرده می شود. هم چنین ابن زیاد بر آن بود تا در صورت سر باز زدن عمر بن سعد از جنگیدن با امام حسین علیه السلام، شمر را به فرماندهی کل لشکر برگزیند.