شخصیت شناسی عاشورا صفحه 115

کاخ ابن زیاد هجوم برند و کوفه را از چنگال عبیداللّه درآورند. ابن زیاد که به دلیل کمبود سرباز چاره ای جز پنهان شدن در کاخ نداشت، دستور داد درهای دارالاماره را ببندند. سپس شماری از سران و بزرگان شهر را که با مسلم بیعت کرده بودند، هم چون کثیر بن شهاب، محمد بن اشعث، قعقاع بن شود، شبث بن ربعی، حجار بن ابجر و شمر بن ذی الجوشن؛ رییس قبیله ی هوازن، به کاخ فراخواند. ابن زیاد با تهدید و تطمیع فراوان به این افراد که از هواداران بنی امیه بودند، دستور داد تا مردم را از جنگ بترسانند و آنان را از شکنجه ی دولت برحذر بدارند. این گروه که جز منافع دنیوی و مادی در پی چیز دیگری نبودند و از فرصت ها برای رسیدن به آرزوهای خود بهره می بردند، به آسانی به ذریه ی رسول خدا صلی الله علیه و آله و فرستاده ی او خیانت کردند و به دستور پسر زیاد گردن نهادند. آنان در کوچه ها و بام ها ندا سر دادند و افراد گروه خویش را از گرد مسلم بن عقیل رضی الله عنه پراکنده ساختند، به گونه ای که شب هنگام، مسلم بی یاور ماند و هیچ یک از مریدان و بیعت کنندگان با او نبودند.

شمر نیز که برای نزدیکی به حاکم کوفه و رسیدن به مقام حکومتی در کمین به دست آوردن فرصت بود، وقت را غنیمت شمرد و با تبلیغ و سخنرانی هایی که در سطح شهر انجام داد، بسیاری را از پیرامون پسر عم حسین علیه السلام دور کرد. به این وسیله، وی نزد حاکم شهر تقرّبی ویژه یافت.(1)

ابن زیاد، فرستاده ی امام را به شهادت رسانید و برای رویارویی با امام حسین علیه السلام و بیعت گرفتن از وی، لشکری را به فرماندهی عمر بن سعد به کربلا فرستاد.

شمر در کربلا

اشاره

شمر در کربلا

ابن سعد با مدارا و سازش فراوان می کوشید کار به درگیری و ستیز نکشد. از این رو،