شخصیت شناسی عاشورا صفحه 124

حضرت بوده است.(1) البته آن چه میان عوام مردم مشهور است و برخی تاریخ نگاران نیز بدان تصریح کرده اند، شمر بن ذی الجوشن است،(2) ولی قول بیشتر تاریخ نگاران _ و نظر درست میان همه ی گفته ها _ سنان بن انس نخعی است.(3)

سید بن طاووس، جریان شهادت حضرت امام حسین علیه السلام را این گونه شرح داده است:

هنگامی که همه ی اصحاب امام حسین علیه السلام به شهادت رسیدند، حضرت بدون یار و یاور ماند. لشکر کوفه، امام را محاصره کرد و بر وی یورش برد. به گونه ای حضرت را مجروح کردند که اندامش سست شد و قوت کارزار را از دست داد. صالح بن وهب مزنی، فرصت را غنیمت شمرد و با قوت تمام، نیزه اش را بر پهلوی امام فرو برد و حضرت را از اسب بر زمین افکند.

شمر فریاد برآورد: منتظر چه هستید؟ چرا ایستاده اید؟ کار حسین را تمام کنید! همگی بر او حمله بردند و هر کس با هر وسیله ی ممکن بدن مبارکش را مجروح کرد. سنان بن انس، نیزه ای بر گلویش زد و سپس آن را بر سینه ی مبارکش فرو برد. در این هنگام، تاب حضرت تمام شد و بر زمین افتاد.

عمر بن سعد، فرمان قتل را صادر کرد. خولی بن یزید خواست بر این امر پیشی بگیرد، ولی چون به بالین حضرت رسید، بر خود لرزید و بازگشت. سنان خود آمد و سر مبارکش را از تن جدا کرد و وی را به شهادت رسانید.(4)

طبری می نویسد:

لشکریان به سوی امام حسین علیه السلام حمله می کردند تا او را بکشند، ولی سنان همه را پراکند و

1- البدایه و النهایه، ج 8.
2- تاریخ الاسلام، ج 5، ص 125؛ الارشاد، ج 2، ص 116؛ تاریخ ابن خیاط، ص 146.
3- تاریخ ابن خلدون، ج 3، ص 30؛ مقاتل الطالبین، ص 118؛ الملهوف، ص 174؛ تاریخ الطبری،ج 5، ص 468؛ الکامل، ج 2، ص 588؛ بحارالانوار، ج 44، ص 322.
4- الملهوف، صص 174 _ 176.