شخصیت شناسی عاشورا صفحه 13

من دوست ندارم که کلام خداوند (قرآن) و کلام شیطان (شعر) در قلبم یک جا جمع شود. بنابراین، شعری را حفظ نکردم.(1)

بنا بر نشانه هایی که از زندگانی عبیداللّه به دست می آید، وی را باید شخصی زیرک و سیاست مدار دانست، ولی به دلیل ترسو بودن، در بسیاری موارد به جای آن که هم چون سیاست مداران «باپنبه، سر ببرد»، با وحشت افکنی و به دیگر سخن، با زور شمشیر حکومت می کرد. او به جای آن که همگان را با محبت، به سوی خود بکشاند، مردم را از روی ترس، فرمانبردار خویش می ساخت.

عبیداللّه از دشمنان سرسخت اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام و شیعیان شان بود و در کشتار، شکنجه و آزار رساندن به آنان، از هیچ جنایتی، کوتاهی نمی کرد. برجسته ترین شقاوت او در فاجعه ی کربلا و به شهادت رسانیدن حسین بن علی علیه السلام و 72 تن از یارانش نمودار می شود. نگاهی به دستورها و عملکردهای عبیداللّه در این جنگ و پس از آن در جریان اسارت اهل بیت علیهم السلام گویای طینت پلید و سیرت خبیث اوست.

عبیداللّه، خون انسان های بی گناه بی شماری به ویژه برخی اصحاب گرامی حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و پیروان مخلص اهل بیت علیهم السلام را بر زمین ریخته است. در تاریخ آمده است: او خون ریزی می کرد و بسیار خون می ریخت.(2)

سیرت پلید وی بر همگان آشکار بود و هیچ کس به او، علاقه و محبت نداشت. از این رو، هر گاه مردم جرأت ابراز نظر پیدا می کردند، از او دوری می جستند. در آخرین بیماری عبداللّه بن معقل که: به مرگ وی انجامید، عبیداللّه به عیادت او آمده