شخصیت شناسی عاشورا صفحه 138

مزّاحا،(1) عائفا، ذافطنهٍ و ذکاءٍ و معرفهٍ و عقٍل و رصانهٍ(2) و لکن خفیف الروح.(3)

شریح فردی فقیه، مورد اطمینان، قاضی، شاعر، بازرگان، رجزسرا، کوسه، (کسی که صورتش کاملاً ریش ندارد)، لطیفه گو، تیز هوش، خوش حافظه، با تدبیر، خوش فهم، ولی بی اراده و ترسو بود.

او بردبارترین مرد عرب به شمار می آمد. بردباری شریح چنان بود که او را نزد عرب مثال زدنی کرده بود.(4)

در نقش انگشتری شریح اختلاف نظر وجود دارد. برخی، نقش انگشتری شریح را «الخاتم خیرٌ من الظن»(5) و برخی «شریح بن الحارث»(6) نوشته اند که به نام و نسب خود او اشاره دارد.

هر گاه از طنز گویی شریح، سخنی به میان می آورند، این ماجرا را از او نقل می کنند:

شخصی به نام عدی بن ارطاه با شتاب به دادگاه آمد و گفت: خدا خیرت دهد تو کجایی؟ شریح پاسخ داد: بین تو و دیوار. «ابن ارطاه» گفت: من مردی هستم که از شام آمده ام. شریح گفت: شام

1- المعارف، صص 433 _ 434؛ بحارالانوار، ج 42، ص 173؛ شرح ابن ابی الحدید، ج 14، صص 16 _ 17.
2- الاستیعاب، ج 2، ص 701؛ وفیات الاعیان، ج 14، صص 460 _ 463؛ الاسدالغابه، ج 2، صص 517 _ 518.
3- بحارالانوار، ج 3، ص 173؛ شرح ابن ابی الحدید، ج 14، صص 16 _ 17.
4- الغارات، ج 2، ص 753؛ وفیات الاعیان، ج 2، صص 460 _ 463.
5- سیر اعلام النبلاء، ج 4، صص 100 _ 106.
6- الاغانی، ج 17 _ 18، ص 139.