شخصیت شناسی عاشورا صفحه 14

بود. عبداللّه از او خواهش کرد که بر من نماز نگذار و بر سر جنازه ام حاضر مشو.(1)

این سخن، خود گویای میزان نامحبوب بودن وی در میان یاران و نزدیکانش است.

زندانی شدن عبیداللّه

زندانی شدن عبیداللّه

به زندان افتادن ابن زیاد در سال 41 ه . ق، نخستین واقعه ی تاریخی دوران زندگی عبیداللّه است که در تاریخ ثبت شده است.

زیاد پدر عبیداللّه در زمان حکومت علی علیه السلام از جانب آن حضرت، فرمانروایی فارس را به عهده داشت. پس از شهادت ایشان و صلح امام حسن مجتبی علیه السلام و به خلافت رسیدن معاویه بن ابی سفیان، همه ی سرزمینهای اسلامی در چنگ معاویه قرار گرفت. معاویه در نامه های جداگانه ای به حکمرانان سرزمین های اسلامی، آنان را از خلافت خود آگاه ساخت و دستورهای لازم را به آنان ابلاغ کرد. وی در نامه ای به زیاد از وی خواست تا همه ی اموالی را که نزد اوست به شام بفرستد.

زیاد در پاسخ به نامه ی خلیفه چنین نوشت:

من اموالی ندارم و همه را در جای خود مصرف کرده ام.

معاویه از زیاد خواست تا به شام بیاید و حساب و کتاب اموال را نزد وی مشخص کند، ولی زیاد خودداری ورزید. بسر بن ارطاه؛فرمانده ی معاویه عبدالرحمان، عبیداللّه و عباد؛ پسران زیاد را دستگیر و زندانی کرد. سپس از وی خواست تا خود را به معاویه تسلیم کند وگرنه همه ی آنان را گردن می زند.

چون زیاد، به مخالفت خود ادامه داد، بسر خواست قصد خود را عملی سازد، ولی با میانجی گری ابوبکره نزد معاویه، عبیداللّه و برادرانش جان به سلامت بردند و آزاد شدند.(2)