شخصیت شناسی عاشورا صفحه 144

شریح در سال 77 ه . ق با سنی افزون بر صد سال استعفا داده است. ابن نمیر درباره ی ناتوانی شریح از قضاوت در پایان عمر می گوید:

در اواخر عمر شریح، هر گاه مسأله ای برایش پیش می آمد، برای به دست آوردن پاسخ آن با «عبیده السلمانی» نامه نگاری می کرد.(1)

باید دانست این ناتوانی به دلیل ناآگاهی شریح نبود، بلکه در کهن سالی او ریشه داشته است.

چگونگی قضاوت شریح

چگونگی قضاوت شریح

شریح در مدت 7 سال(2) به درجه ای از دانش اسلامی (قضایی) رسید که از سوی خلیفه ی مسلمانان برای امر خطیر قضاوت برگزیده شد. وی در مدت کوتاهی به عنوان قاضی عراق. (مقصود عراق عرب آن زمان است با دو شهر مهم کوفه و بصره) مشهور گردید.

شریح در امر قضاوت بسیار موفق و زبان زد همگان بود، به گونه ای که اگر مردم با بزرگ ترین شخصیت جامعه ی اسلامی آن روز، مشکل قضایی پیدا می کردند، مشکل خود را به شریح ارجاع می دادند. در کتاب «الجرح و التعدیل» و «البدایه و النهایه» می خوانیم:

روزی عمر بن خطاب در مدینه از مردی ناشناس، اسبی را می خرد. عمر برای این که ببیند اسب رهوار است یا نه، اسب را با چرخاندن افسار امتحان می کند. وقتی وی درمی یابد اسبی که خریده است، اسب مناسبی نیست، به مرد ناشناس می گوید: اسبت را بگیر و پول را پس بده. مرد ناشناس نمی پذیرد. عمر می گوید: بایدکسی میان من و تو حکم کند. مرد پیش دستی می کند و می گوید: