شخصیت شناسی عاشورا صفحه 190

داشت که دوسوی آن به طرف صورت کشیده می شد. صورت پرموی او نیز چهره اش را هولناک تر می ساخت.(1)

وی، روایت هایی از حذیفه بن یمان و علی بن ابی طالب علیه السلام نقل کرده است،(2) ولی بنابر قول شیعیان و گروهی از رجالیون سنی، روایت های وی اعتبار چندانی ندارد.

شخصیت شبث

شخصیت شبث

سیری گذرا و همه جانبه بر زندگی پر تلاطم شبث گویای شخصیت ناپایدار اوست. ابن حجر در «التقریب» سیر کلی زندگانی شبث را چنین بیان می کند:

وی مدتی اذان گوی پیامبر دروغی، سجاج بود. سپس اسلام آورد. آن گاه در شمار کسانی درآمد که در قتل عثمان شرکت داشتند. مدتی نیز با علی، یار و یاور بود. سپس از خوارج شد و علیه علی جنگید. آن گاه توبه کرد، ولی مدتی بعد در قتل حسین شرکت کرد. سپس از کسانی بود که به خون خواهی حسین برخاست و در کنار مختار جنگید. پس از آن، مدتی در کوفه، رییس پلیس بود و سرانجام، در قتل مختار مشارکت داشت.(3)

به راستی، شبث را باید «مرد هزار چهره» نامید. وی خون ریزی منافق بود که از هیچ گناهی باک نداشت و به هیچ یک از اصول اخلاقی پای بند نبود. صبح در کنار کسی بود و شب هنگام در مقابل او می جنگید. زمانی با امویان دست همکاری داده و مدتی در مقابل آنان و در کنار حضرت علی علیه السلام صف آرایی کرده بود.

همان روزی که عثمان را کشت، خود را کنار کشید و با علی علیه السلام چنان دشمنی کرد که _ العیاذ باللّه _ گفت: «من میان علی و سوسمار هیچ فرقی نمی گذارم. پس با او بیعت نمی کنم». با این حال، طولی نکشید که منفعت خویش را در گرو بیعت با علی

1- پیکار صفین، ص 138.
2- تهذیب الکمال، ج 12، ص 351.
3- التقریب، ج 1، ص 332.