شخصیت شناسی عاشورا صفحه 192

شبث؛ اذان گوی پیامبر دروغین

شبث؛ اذان گوی پیامبر دروغین

در اواخر عمر شریف نبی اکرم صلی الله علیه و آله _ سال 9 و 10 ه . ق _ گروهی از سودجویان با غنیمت شمردن فرصت پیش آمده، ادعای پیامبری کردند. آنان برای خود دین جداگانه ای سامان دادند و شماری از بی خردان را پیرو خود ساختند. سجاج بنت حارث تمیمی _ از قبیله ی شبث بن ربعی _ و مسیلمه کذّاب از جمله ی این فرصت طلبان بودند که ادعای پیامبری داشتند.

شبث در این دوران، 25 ساله بود و در «عراق عرب»(1) زندگی می کرد. وی با اعلام نبوت سجاج که از زنان قبیله اش بود، به او ایمان آورد و از ملازمان وی گردید. شبث نزد سجاج تا آن جا قرب یافت که اذان گوی ویژه ی او گردید.(2)

چون مرزهای پیامبران دروغین گسترش پیدا کرد، مسیلمه و سجاج با هم رو در رو شدند در این میان، مسیلمه با ترفندی مدبّرانه، از سجاج خواستگاری کرد و مهریه ای در خور شأن پیامبری برای وی قرار داد. وی به عنوان مهریه، نمازهای عشا و صبح را از امت سجاج برداشت. در این میان، شبث وظیفه ی ابلاغ این مژدگانی را به امت سجاج بر عهده گرفت.(3)

از دیگر کارهای فجیع شبث در این دوران، همراهی وی با سپاه مسیلمه و سجاج در حمله به یمامه و غارت خانه ها و کشتن کودکان و زنان بی دفاع بود.

1- عراق عرب، در مقابل عراق عجم است و شامل عراق کنونی، کویت، مشرق سوریه، اردن و جنوب غربی ایران می شود.
2- بنابر مشهور گفته اند وی مؤذن مخصوص سجاج بوده است، ولی نویسنده ی «المعارف» می نویسد: «سجاج، زهیر بن عمرو از قبیله ی «بنی سلیط» را مؤذن مخصوص خود قرار داده بود. شبث نیز برای او اذان می گفت، ولی مؤذن خاص نبود». المعارف، ص 405.
3- الفتوح، ص 21؛ تاریخ الطبری، ج 3، ص 274؛ الکامل، ج 2، ص 31.