شخصیت شناسی عاشورا صفحه 195

خدا دستور داده است که میان مردم صلح آرید. چنین گفتی، ولی به پروردگار کعبه سوگند! مردم را به هم می ریزی.(1)

این موضع شبث نسبت به علی علیه السلام چندان ادامه پیدا نکرد. پس از پیروزی حضرت علی علیه السلام در جنگ جمل و تثبیت حکومت او و انتقال پایتخت به کوفه، شبث بیعت خویش با حضرت علی علیه السلام را محکم کرد. وی تا بدان جا نسبت به حضرت علی علیه السلام اظهار ارادت و اخلاص می کرد که رجالیون شیعه، او را در شمار اصحاب حضرت علی علیه السلام آورده اند. شیخ طوسی در «رجال» می نویسد:

وی از اصحاب امیرالمؤمنین علیه السلام بود که به خوارج پیوست.(2)

شرکت در جنگ صفین

شرکت در جنگ صفین

حضرت علی علیه السلام در سال 36 ه . ق برای رزم با معاویه، آهنگ شام کرد. شبث نیز خود را برای جنگ آماده ساخت. در این میان، گروهی با تردید، ماجرا را پی گیری می کردند. حنظله بن ربیع و عبداللّه بن معتم پس از ستیز درونی، شبانه به همراه گروهی از یاران هم قبیله ای خود به شام نزد معاویه رفتند. حضرت علی علیه السلام برای این که تردید را از میان سپاهیان بردارد، دستور تخریب خانه ی آن دو را صادر کرد. شبث بن ربعی و بکر بن یمیم این دستور را اجرا کردند. چون خبر به حنظله رسید، اشعاری به این مضمون سرود:

ای پیک سوار! اگر به بازگفتن شرح حال پرداختی، این پیام را از من به سران بنی عمرو برسان. شما را به خداشناسی و نیکوکاری و پرهیزکاری سفارش می کنم و این که در حوادث ناگوار نه به بکر بنگرید و نه به شبث بینی گشاده که گویی شتری است که چهره ی پرپشم و موی در شوره ی