شخصیت شناسی عاشورا صفحه 210

شبث پس از عاشورا

شبث پس از عاشورا

پس از مرگ یزید بن معاویه، عبداللّه بن زبیر خلافت را در مکه بر عهده گرفت. کوفیان که از ستم های بنی امیه خسته شده بودند، برای رسیدن به دو آرزوی خود؛ یعنی «اصلاح» امور و «انتقام» از امویان، با عبداللّه بن زبیر بیعت کردند و از عبداللّه بن مطیع؛ استاندار او در کوفه استقبال به عمل آوردند.

چیزی نگذشت که ماهیت دعوت ابن زبیر برای عراقیان هویدا شد و مردم دریافتند که آل زبیر نیز دست کمی از امویان ندارند. ابن زبیر، کارگزاران بنی امیه را از عراق بیرون کرد، ولی قاتلان امام حسین علیه السلام و عاملان فاجعه ی کربلا را هم چنان در دستگاه خود نگاه داشت.

چهره های بدنامی هم چون: شمر بن ذی الجوشن، شبث بن ربعی، عمر بن سعد، و عمرو بن حجاج و دیگر قاتلان امام و یارانش دوباره همه کاره ی عراق شده بودند.

در همین دوران، قیام توابین به رهبری سلیمان بن صرد خزاعی و چهار تن دیگر از سران کوفه به راه افتاد. هم زمان با آن، مقدمات حرکت مختار شکل گرفت. شبث به همراه گروهی دیگر که از ماهیت قیام مختار آگاه بودند و آن را برای جان خویش خطرناک می دیدند، نزد عبداللّه آمدند و به او گفتند:

مختار برای شما _ حکومت ابن زبیر _ به مراتب بدتر و خطرناک تر از قیام سلیمان بن صرد است؛ زیرا سلیمان برای جنگ با دشمنان شما _ بنی امیه _ به بیرون شهر رفته است، ولی مختار در این دیار می خواهد با شما بجنگد.

با این سخنان، حاکم کوفه برآشفت و دستور دستگیری مختار را صادر کرد. ولی به دلیل نداشتن مدارک کافی، او را آزاد ساخت.(1)