شخصیت شناسی عاشورا صفحه 22

سرجون؛ غلام مسیحی خویش _ که بعدها وزیر او شد _ مشورت کرد. سرجون به او گفت:

آیا اگر معاویه زنده بود، هر چه می گفت، می پذیرفتی؟

گفت:

آری.

غلام گفت:

پس ازمن بپذیرکه کسی جز عبیداللّه بن زیاد در خور کوفه نیست. او را به فرمانروایی آن دیار بگمار.

بنابر خبر دیگری، سرجون، نامه ای را به یزید نشان داد و گفت:

معاویه پیش از مرگش، فرمان حکومت کوفه را برای عبیداللّه نوشته بود.

بنابراین، یزید، فرمان حکومت کوفه را به همراه نامه ای ویژه به دست مسلم بن عمرو باهلی به بصره نزد عبیداللّه فرستاد.

در آن نامه چنین آمده بود:

اما بعد، دوستداران من از مردم کوفه خبر داده اند که ابن عقیل در کوفه، شماری را پیرامون خود گرد آورده است تا میان مسلمانان، اختلاف افکند. چون نامه را خواندی، به سوی کوفه برو و ابن عقیل را هم چون کسی که مهره ای را می جوید، بیاب. وقتی او را یافتی، به بند بکش یا بکش یا تبعید کن. والسلام .

بنابر نقل دیگری، یزید در آن دوران از عبیداللّه به خشم آمده بود و می خواست عبیداللّه را از بصره برکنار کند، ولی پس از آشفتگی کوفه، در نامه ای به وی اعلام کرد از او راضی شده است و افزون بر بصره، کوفه را نیز به وی می سپارد.

هنگامی که عبیداللّه، پیام یزید را دریافت کرد، دستور داد تا اسباب سفر را بربندند تا صبح فردا به سوی کوفه بروند. در همان شب، نامه ی سیدالشهداء علیه السلام به دست بزرگان بصره رسید. آن حضرت در این نامه، بصریان را به پیروی و بیعت خویش فراخوانده بود.