شخصیت شناسی عاشورا صفحه 42

این مضمون دریافت کرد:

اما بعد، چون نامه ی من به تو رسید و فرستاده ام نزد تو آمد، بر حسین سخت بگیر و او را در یک زمین بی آب و علف فرود آور که نه قلعه ای داشته باشد نه آبی. به فرستاده ام دستور داده ام با تو باشد و از تو جدا نگردد تا به من خبر رساند که دستورم را اجرا کرده ای.

حرّ در کربلا، کاروان امام حسین علیه السلام را از حرکت بازداشت و در نامه ای خبر فرود آمدن حسین علیه السلام در صحرای کربلا را به عبیداللّه گزارش کرد.(1)

ابن زیاد برای امام حسین علیه السلام نامه ای به این مضمون فرستاد:

اما بعد، ای حسین! به من خبر رسیده است که در کربلا منزل کرده ای. یزید به من نوشته است سر به بالین ننهم و غذای سیر نخورم، تا تو را به خدا برسانم و بکشم یا به حکم من و یزید بن معاویه تسلیم گردی. والسلام .

هنگامی که امام حسین علیه السلام این نامه را دریافت کرد و از مطالب آن آگاه شد، آن را پاره کرد و دور انداخت. سپس فرمود:

قومی که ناخشنودی باری تعالی را برای رضای آفریده اش اختیار می کند هرگز به رستگاری نمی رسد.

آن گاه به فرستاده ی عبیداللّه گفت:

هیچ پاسخی ندارم جز این سخن که: «أفمن حق علیه کلمه العذاب»(2)(3)

فرستاده ی ابن زیاد به کوفه بازگشت و آن چه را دیده و شنیده بود، برای او بازگو کرد. عبیداللّه سخت برآشفت و به یاران خود گفت:

1- تاریخ الطبری، ج 5، ص 408؛ در کربلا چه گذشت، صص 253 _ 254.
2- الفتوح، ص 885؛ در کربلا چه گذشت، ص 259. زمر، 19
3- زمر 19: «أَفَمَنْ حَقَّ عَلَیْهِ کَلِمَهُ الْعَذَابِ أَفَأَنتَ تُنقِذُ مَن فیِ النَّارِ» یعنی: آیا کسی که وعده خدابرای او محقق و حتمی شده است، تو می توانی از آتش قهرش برهانی؟!