شخصیت شناسی عاشورا صفحه 56

سردمداران ماجرای کربلا قیام کنند. آنان در قالب سپاهی به فرماندهی سلیمان بن صرد خزاعی و چهار تن دیگر از سرداران کوفه، به سوی شام حرکت کردند.

ابن زیاد که از اردوگاه خود در نخیله بیرون آمده بود، از حرکت سپاه کوفه آگاه شد و به سوی آنان رفت. دو لشکر در محلی به نام «عین الورده» در برابر هم قرار گرفتند سپاه کوفه مشهور به «توابین» با 4 هزار نفر در برابر لشکر 30 هزار نفری شامیان، جانانه جنگیدند و بی هیچ هراسی به قلب دشمن یورش بردند. آنان، شمار بسیاری از شامیان را به هلاکت رساندند، ولی سرانجام با شهادت چهار تن از فرماندهان، قیام به شکست انجامید.(1)

پس از آن، ابن زیاد به سرزمین «جزیره» لشکر کشید که در قلمرو حکومت ابن زبیر بود.

درگیری با سپاهیان مختار

درگیری با سپاهیان مختار

با مرگ مروان در سال 73 ه . ق، عبدالملک بن مروان به خلافت رسید. او نیز هم چون پدرش، حکومت بر عراق و حجاز را در شمار نخستین هدف های خود قرار داد و با تثبیت مأموریت ابن زیاد به او فرمان داد تا انقلاب عراق به رهبری مختار را فیصله دهد.

ابن زیاد که در منطقه ی «جزیره» در شمال عراق نتوانسته بود به پیروزی دست یابد، به استان موصل تاخت که در قلمرو مختار بود. عبدالرحمان بن سعید؛ استاندار «موصل» به منطقه ی «تکریت» رفت و در نامه ای به مختار چنین نوشت:

اما بعد، ای امیر! خبر می دهم که عبیداللّه بن زیاد به سرزمین موصل وارد شده و سواران و پیادگان خویش را به سوی من آورده است. من اکنون در تکریت هستم تا فرمان و رأی تو برسد. و السلام .