شخصیت شناسی عاشورا صفحه 60

سجده ی شکر به جای آورد و فرمود:

سپاس خدای را که انتقام خون مرا از دشمنانمان گرفت. خداوند به مختار جزای خیر بدهد. هنگامی که ما را نزد ابن زیاد بردند، او بر سر سفره ی غذا بود. من او را نفرین کردم و گفتم: خدایا مرا نکش تا سر بریده ی او را در برابرم ببینم.(1)

هنگامی که خبر کشته شدن ابن زیاد در شهر مدینه پخش شد، بنی هاشم شادمان شدند و در واقع، آن روز را باید روز شادی خاندان اهل بیت علیهم السلام دانست. امام صادق علیه السلام می فرماید:

پس از حادثه ی کربلا، هیچ زنی از بنی هاشم، خود را آرایش نکرد و ما در ماتم حسین علیه السلام و کشته شدگان کربلا عزادار بودیم. پنج سال تمام دودی از خانه های بنی هاشم برنخاست و غذای گرم تهیه نکردند. تا آن گاه که ابن زیاد به هلاکت رسید.

یعقوبی روایت می کند:

علی بن الحسین علیه السلام پس از فاجعه ی کربلا هرگز نخندید، مگر زمانی که سر عبیداللّه را نزد او آوردند.(2)

فاطمه دختر علی بن ابی طالب علیه السلام نیز فرموده است:

پس از واقعه ی کربلا، هیچ یک از زنان بنی هاشم خود را آرایش نکردند تا آن که مختار، سر عبیداللّه بن زیاد را به مدینه فرستاد.(3)

1- بحارالانوار، ج 45، ص 386.
2- تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 259.
3- بحارالانوار، ج 45، ص 386.