شخصیت شناسی عاشورا صفحه 70

ابن کثیر پس از نقل جریان عمر بن سعد در حکمیت می نویسد:

عمر بن سعد، عاشق حکومت و قدرت بود و این ویژگی او از بین نرفت تا آن جایی که فرماندهی لشکری را بر عهده گرفت که حسین بن علی علیه السلام را کشت.(1)

جاحظ در «البیان و التبیین» نقل می کند: روزی عمر بن سعد مشغول سخنرانی و نصحیت مردم بود و درباره ی رضایت به تقدیر الهی سخن می راند. چون پدرش متوجه شد، بسیار عصبانی شد و گفت: این عالمان بی عمل مرا بسیار ناراحت می کنند. خودم از حضرت محمد صلی الله علیه و آله شنیدم که فرمود: شماری از مردم هستند که با زبان هایشان، دنیا را می خورند و با سخنرانی در پی دنیا می روند، هم چنان که گاو زمین را با زبانش می لیسد.(2)

یکی دیگر از ویژگی های عمر بن سعد، رابطه ی او با خاندان بنی امیه به ویژه معاویه بن ابی سفیان بود. البته این محبت یک سویه نبود و معاویه نیز احترام ویژه ای برای ابن سعد قایل بود. هر گاه ابن سعد در زندگی احساس مشکل یا کاستی می کرد، نزد خلیفه می رفت و آن مشکل را برطرف می کرد. گفته اند: روزی ابن سعد از عبداللّه بن خالد بن اسید نزد معاویه شکایت کرد و او، مشکلش را برطرف کرد. در حالی که ابن سعد از نزد معاویه بیرون می رفت، معاویه با حسرت به او نگاه می کرد و می گفت:

هیچ قریشی در روی زمین نیست که من دوست داشته باشم مادرم او را می زایید جز عمر بن سعد.(3)

در خبر ابو مسعود آمده است که:

معاویه چنین سخن می راند:

1- البدایه النهایه، ج 7، ص 313.
2- البیان و التبیین، ج 1، ص 172؛ التذکره الحمدونیه، ج 6، ص 239.
3- انساب الاشراف، تحقیق: احسان عباس، جزء اول، قسم 4، ص 280، خ 755.