شخصیت شناسی عاشورا صفحه 83

بودند، به کربلا بفرستد. چنان که پیش تر گفتیم این لشکر، آماده ی رفتن به سوی ری بود که با دستور جدید ابن زیاد، به سوی کربلا ره سپار شد.

4 _ روحیه ی جاه طلب و قدرت خواه ابن سعد، بهانه ی بسیار مناسبی را به عبیداللّه می داد تا وی را همان گونه که می پسندد به کار وادارد. عبیداللّه این بار با نیرنگ حکومت داری ری، از عمر بن سعد برای رسیدن به هدف های خویش بهره جست و او را به کربلا فرستاد.

5 _ افزون بر این ها، نبرد با 72 نفر که از نظر جنگی، هیچ گونه آمادگی ندارند و زنان و کودکان نیز همراه آنان هستند، به فرمانده ای نیرومند و کاملاً آشنا به فنون رزم نیاز نداشت. از این رو، رفتن ابن سعد به کربلا، یک امر عادی است.

تلاش برای پیش گیری از درگیری

تلاش برای پیش گیری از درگیری

ابن سعد با اکراه و تردید در سوم محرم سال 61 ه . ق وارد صحرای کربلا شد و در برابر سپاهیان امام حسین علیه السلام خیمه زد. وی که تصمیم داشت تا آن جا که توان دارد خود را از درگیری کنار بکشد، به عنوان نخستین اقدام، فرستاده ای به نام قره بن قیس حنظلی را نزد امام علیه السلام فرستاد تا از هدف وی آگاه شود. حسین علیه السلام در پاسخ فرمود:

من قصد آمدن به کوفه را نداشتم، ولی سران و بزرگان و مردم این شهر، مرا دعوت کردند و به من نامه ها نوشتند که به کوفه بیا تا با تو بیعت کنیم و به تو اقتدا جوییم. آنان به قدری کوشیدند که من به ناچار، سخن آنان را باور و به قول ایشان اعتماد کردم. حال اگر پشیمان شده اند و پیمان شکسته اند، من به مکه باز می گردم.

فرستاده، پیغام حضرت را برای ابن سعد برد. عمر بن سعد شادمان شد که برای شانه خالی کردن از درگیری، راه گریزی یافته است. او در نامه ای به ابن زیاد، شرح دیدار فرستاده اش با حسین بن علی علیه السلام را نگاشت. عبیداللّه در پاسخ نوشت:

حسین و یارانش باید با یزید بیعت کنند. اگر چنین کردند، بعد خواهم گفت که باید چه کنی.