روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی صفحه 136

در ادامه مرحوم علّامه می‌نویسد: قبل از اسلام، عرب محرّم را صفر اوّل و صفر را صفر دوم نامیده و به هر دو می‌گفتند: صفرین، همچنانکه به دو ربیع می‌گفتند: ربیعین و دو جمادی را می‌گفتند: جمادین و نسئ به صفر اول می‌رسید و از صفر دوّم نمی‌گذشت پس از آنکه اسلام حرمت صفر اوّل را امضاء نمود از آن به بعد آن را شهر اللّه المحرّم نامیدند و چون استعمال این اسم زیاد شد لذا آن را تخفیف داده و گفتند: محرّم و از آن به بعد اسم صفر مختّص به صفر دوّم گردید. پس در حقیقت کلمۀ محرّم از اسمهائی است که در اسلام پیدا شده همچنانکه سیوطی نیز در کتاب المزهر به این معنا اشاره کرده است. (38)

معنائی دیگر برای نسئ: عبد الرزّاق، ابن منذر، ابن ابی حاتم و ابو الشیخ همگی از مجاهد روایت کرده‌اند که در ذیل آیه: إِنَّمَا النَّسِی‌ءُ زِیٰادَةٌ فِی الْکُفْرِ- 37- توبه- گفته است: خدای تعالی حج را در ماه ذی الحجة واجب کرد و مشرکین ماههای سال را

روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی، ص: 191

به اسامی ذی الحجّة، محرّم، صفر، ربیع، جمادی، جمادی، رجب، شعبان، رمضان، شوّال و ذی القعدة می‌نامیدند و در ذی الحجّة به زیارت و طواف خانه کعبه می‌رفتند آنگاه تا مدتی اسم محرم را نمی‌بردند، یعنی در شمارش ماههای سال می‌گفتند، صفر، صفر، آن گاه رجب را جمادی الآخر و شعبان را رمضان و رمضان را شوال و ذی القعده را شوال و ذی الحجّة را ذی القعده و محرّم را ذی الحجّة می‌نامیدند و در آن ذی الحجة به حج می‌رفتند و حال آنکه ذی الحجّة نبود ولی به حساب آنان، ذی الحجّة شده بود.

و سپس دوباره همین ماجرا را از سرگرفته در نتیجه هر سال در یک ماهی حج بجای آوردند تا آنکه در سال آخری که ابو بکر به حجّ رفت، آن سال عمل حجّ مصادف با ذی القعده شده بود و در سال بعد که رسول خدا- صلّی اللّه علیه و آله و سلّم- به حج رفت، اعمال حجّ، مصادف با ذی الحجة شده بود و به همین جهت بود که رسول خدا، صلّی اللّه علیه و آله و سلّم در آن سال در خطبه‌اش فرمود: روزگار گردش نمود و به صورتی که در روز اوّل خلقت آسمانها و زمین داشت، بازگشت.

علامه طباطبائی گوید: حاصل این روایت با همۀ تشویش و اضطرابی که در آن می‌باشد …

این است که عرب قبل از اسلام، سه ماه پی‌درپی از جنگ و غارت محروم و ممنوع

روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی، ص: 192

بودند، که باعث ناراحتی‌شان شده بود، ناگزیر یک سال حرمت محرم را به صفر داده، سالی دیگر با محرّم را حرام می‌کرد. (39)

اصرار بر یک مطلب باطل: