روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی صفحه 149

2- برپائی عزا:

الف: از امام ابی جعفر- امام باقر- علیه السلام روایت شده که آن حضرت فرمودند … پس ندبه کند بر حسین و بگرید بر او و امر کند کسانی را که در خانه‌اش هستند، هرگاه از ایشان تقیّه نمی‌کند به گریستن بر آن حضرت. و در خانۀ خود مصیبتی به اظهار کردن جزع بر آن حضرت برپا دارد و یکدیگر را به مصیبت حسین- علیه السلام- تعزیت بگویند. (78) ب: از امام رضا علیه السّلام نقل شده که آن حضرت فرمودند: هرکس روز عاشورا را روز مصیبت و حزن خود- قرار دهد- خداوند روز قیامت را

روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی، ص: 212

روز شادی و سرورش قرار می‌دهد و بواسطۀ ما، چشمش را در بهشت روشن میگرداند. (79).

ج: ابن طاووس می‌نویسد: از امور مهمّه نزد اولیاء در روز عاشورا، مشارکت با ملائکه و انبیاء و اوصیاء در عزا بخاطر آنچه که از حرمتهای الهی نادیده انگاشته شد و مقامات نبویّه، مندرس گشت و بدعتهای که بواسطه حکومت ابلیس و یارانش بر دین وارد گشت، لذا انسان باید به عزا بنشیند و آنچه که از بی‌حرمتی‌ها بر فرزندان سید الانبیا- صلوات اللّه جل جلاله علیه- جاری کردند به یاد آورد، و با ذکر مصائب و ریخته شدن خون آنان، همدردی نماید.

د: در دمشق روز عاشورا، جمعیت فراوانی اقامۀ عزاء می‌کردند که سبط ابن جوزی در رثاء حسین مرثیه می‌خواند و مردم به گریه می‌افتادند. ابن کثیر می‌گوید … در مجلس وعظ سبط بن جوزی، خواننده‌ای بود که شعرهائی با محتوا با صدای نیکو می‌خواند.

در روز عاشورا آنهم در زمان ملک ناصر، حاکم حلب، از سبط بن جوزی خواسته می‌شود تا از مقتل حسین علیه السلام برای مردم ذکر مصیبت نماید. لذا، وی بر بالای منبر رفته و زمان طولانی بدون آنکه سخنی بگوید، می‌نشیند. سپس دستار به صورت نهاده و شدیدا درحالی‌که می‌گریست این ابیات را می‌خواند:

ویل لمن شفعاؤه خصماؤه: وای بر کسی که شفیعان او دشمنانش هستند و الصور فی نشر الخلائق ینفخ: و زمانی که با نفخ صور، خلایق- در روز قیامت- حاضر می‌شوند

روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی، ص: 213

لا بدّ ان نزد القیامه فاطمه: چاره‌ای نیست از اینکه فاطمه وارد- عرصۀ قیامت می‌شود و قمیصها بدم الحسین ملطّخ: درحالی‌که پیراهنش به خون حسین آغشته است.