روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی صفحه 3

روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی، ص: 1

مقدّمه مؤلف

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ

الحمد لله رب العالمین و صلّی اللّه علی محمد و اله الطاهرین سیّما الامام المهدی قائم آل محمد. علیه و علی آبائه افضل التحیّه و السّلام.

در یکی از سفرهای تبلیغی ماه محرّم که به بلاد شام داشتم، از بعضی خطبای جمعه که عموما اهل سنّت بودند، می‌شنیدم که در سخنرانی‌های خود بر اهمیت و با برکت بودن روز عاشورا، تأکید می‌نمودند و می‌گفتند: روزه گرفتن در چنین روزی مستحب مؤکد هست و اینکه خداوند عز و جل در این روز توبۀ حضرت آدم علیه السلام را پذیرفت و موسی علیه السلام را نجات داد …

لذا به نظرم رسید که در این موضوع به کنکاش بپردازم و با بررسی عمیق در نصوص و فتاوا و سیر در تاریخ، به ریشه‌های این مسئله در پرتو اصولی که فریقین دارند و در کتابهایشان نگاشته‌اند، دست پیدا کنم.

تتبّع و تحقیقات در این مسئله نشان از آن می‌داد که اصل استحباب روزه عاشورا و اینکه چنین روزه‌ای از مسلمّات بین مسلمین هست، فاقد مدرک معتبر می‌باشد چرا که روایات و فتاوای فقهاء در این موضوع در تضاد و تعارض شدید قرار دارند.

بله، مشهور بین علماء استحباب روزه عاشورا به صورت حزن و ناراحتی است

روزه عاشورا سنتی نبوی یا بدعتی اموی، ص: 2

امّا در مقابل، نظریّه فقهاء امامیه می‌باشد که بعضی از آنان قائل به حرمت روزه عاشورا شدند و بعضی دیگر قائل به کراهت و گروهی، کلمه صوم که در روایات آمده را به معنای لغوی آن یعنی امساک حمل کردند و گفتند دست برداشتن از اکل و شرب تا عصر می‌باشد و نه تا غروب. اهل سنّت دربارۀ حکم روزۀ عاشورا به چند دسته تقسیم می‌شوند: گروهی که بعضی از صحابه را تشکیل می‌دهند بر این عقیده‌اند که صوم عاشورا، کراهت دارد، این افراد عبارتند از: عبد الله بن عمر و عبد الله بن مسعود و … گروه دیگر که اهل مدینه جزء آنها هستند قائل به حرمت یا وجوب می‌باشند که این نظر و عقیده را تا سال 44 یا 57 ه ق که سال ورود معاویه به مدینه می‌باشد، حفظ کرده بودند. «1»