عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 102

مادر وهب سر فرزند را بوسید و دستی به آن کشید سپس آن را به سوی یکی از سپاهیان عمر سعد کوبید، به گونه ای که آن ملعون را به جهنم واصل کرد و خود عمود خیمه را گرفت و به لشکر کفرپیشه حمله کرد و دو تن را از پای در آورد و به دستور امام (علیه السلام) به خیمه بازگشت. (1) .خیابانی در کتاب معروف خود «وقایع الأیام» می نویسد:وقتی سر وهب را به سوی مادرش انداختند، آن را بردامن گرفت و بوسید و گفت:«اَلحَمْدُ للهِِ الّذی بَیَّضَ وَجْهِی بِشَهادَتِکَ یا وَلَدِی بَیْنَ یَدَیّ أَبِی عَبْدِالله (علیه السلام)»؛«حمد و سپاس خدای را که رویم را با شهادت تو، در پیشگاه حسین بن علی (علیهما السلام)سفید کرد.»سپس آن سر را با خشم ویژه ای به سوی لشکر عمرسعد پرتاب کرد و یک تن از سپاه کفر را به جهنم فرستاد. (2) .

دو وهب

بعضی از مقتل نویسان، به این مسأله اشاره دارند که در میان شهدای کربلا، دو تن به نام «وهب» به چشم می خورند: 1 ـ وهب بن عبدالله 2 ـ وهب بن وهب.مشترکات میان این دو زیاد است؛ از جمله این که هر دو با خانواده خود در رکاب امام حضور داشتند و هر دو نفر به شهادت رسیدند و هر دو با تشویق مادرشان به پایداری و رزم در راه خدا پرداختند.تنها دو تفاوت میان این دو شهید وجود دارد:1 ـ دو دست وهب بن عبدالله را از تن جدا کردند و بر اثر جراحات سخت، در میان میدان افتاده بود که همسرش به کنار او آمد و مشغول پاک کردن خون ها از سر و صورتش گردید، غلام شمر به دستور او عمودی آهنین بر سر آن همسر وفادار زد و وی را به