عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 104

در کربلا به محمدبن بشیر خبر رسید که پسر تو در ناحیه ری اسیر گردیده است. او که همراه و در کنار امام (علیه السلام) در کربلا به سر می برد، گفت: این ناگواری را به حساب خدا می گذارم و هرگز دوست ندارم که وی اسیر گردد و من پس از او زنده باشموقتی امام (علیه السلام) سخن وی را شنید، فرمود: خداوند تو را رحمت کند! تو در حِلّ و آزادی، به تو اجازه خروج از کربلا و تلاش در جهت خلاصی پسرت را دادم. خداوند رحمتت کند، بیعتم را از تو پس گرفتم. برو و برای خلاصی و رهایی پسرت اقدام کن. (1) سپس اجناس گرانبهایی را به عنوان سرمایه کار، به او داد تا برای آزادی پسرش از آن ها استفاده کند و فرمود: «این پارچه ها را به پسرت بده تا در راه آزادسازی برادرش آنها را خرج کند.» (2) ولی او نپذیرفت و در کنار امام باقی ماند و گفت: «درندگان بیابان زنده زنده بدن مرا بخورند، اگر از تو جدا شوم!» (3) و (4) .

15ـ بریر بن خضیر همدانی مشرقی

بریربن خضیر از قاریان قرآن و از زاهدان پاکباز و عابدی راستین در قرن اوّل بود که حضور عاشقانه ای در کربلا داشت. وی از صحابه علی (علیه السلام) بود و کتاب «القضایا و الأحکام» او حاوی مطالب و حقایقی است که از امیرمؤمنان و امام مجتبی (علیه السلام)استفاده کرده بود. (5) .مامقانی درباره کتاب او می نویسد: «... وکتابه من الأصول المعتبرة عند الأصحاب»؛ «این کتاب یکی از منابع مورد اعتبار در میان اصحاب است.».

1- «وَ قیلَ لِمُحَمَّدِ بْنِ بَشیر الحَضْرَمی فی تِلْکَ الحالِ: قَدْ أُسِرَ إِبْنُکَ بِثَغْرِ الرَّیّ، فَقالَ: عِنْدَ اللهِ أَحْتَسِبُهُ وَنَفْسی ما کُنْتُ أُحِبُّ أَنْ یُؤْسَرَ وَأَنا أَبْقی بَعْدَهُ. فَسَمِعَ الحُسَیْنُ علیه السلام قَوْلَهُ قالَ: رَحِمَکَ اللهُ أَنْتَ فی حِلٍّ مِنْ بَیْعَتی فَاعْمَلْ فی فَِکاکِ اِبْنِکَ.».
2- فَقالَ: فَاعْطِ ابْنَکَ هذِهِ الأَثْوابَ وَالبُرُودَ یَسْتَعیِنُ بِها فی فِکاکِ أَخیهِ، فَأَعْطاهُ خَمْسَةَ أَثْواب قیمَتُها أَلْفُ دینار.».
3- «فَقالَ: أَکَلَتْنِی السِّباعُ حَیَّاً إِنْ فارَقْتُکَ».
4- نکـ: بحارالأنوار، ج44، ص394 ؛ ابصارالعین، ص173.
5- مامقانی، تنقیح المقال، ج1، ص167، ذیل کلمه «بُرَیر».