عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 118

کوفه و زندانی شدن مختار و هانی و همچنین انتشار خبر آمدن لشکری انبوه از شام،اطراف او را خلوت کردند.مسلم در نیمه رمضان سال 60هـ. از مکه با همراهی قیس بن مسهّر صیداوی عازم مدینه و از آنجا در پنجم شوال وارد کوفه شد (20 روز در راه بود) و پس از 63 روز توقف در کوفه، در نهم ذیحجه، روز عرفه همان سال به شهادت رسید.در حدیثی آمده است که علی (علیه السلام) از پیامبر (صلی الله علیه وآله) پرسید: «آیا عقیل را دوست می داری؟ پیامبر فرمودند: آری، به خدا قسم من او را به دو جهت دوست دارم؛ یکی به خاطر آن که خود او مورد محبّت من است و دیگر به خاطر آن که او محبوب ابوطالب بود و از آنجا که من ابوطالب را دوست دارم، فرد مورد علاقه او را نیز دوست می دارم. (و افزود:) او دارای فرزندانی است که در رکاب پسرت (حسین) کشته می شوند و چشم های مؤمنان برایشان داغدار می شود و دیدگان فرشتگان مقرب نیز بر ایشان اشک می ریزند؛ پس رسول خدا (صلی الله علیه وآله)گریست به گونه ای که اشک های او بر سینه اش چکید و سپس فرمود: از آنچه که بر سرِ عترت من می آورند به خدا شکایت می برم». (1) .ابن ابی الحدید می نویسد: عقیل مورد محبّت شدید ابوطالب بود. او با همراهی عمویش عباس به اجبارِ مشرکان، در جنگ بدر بر ضدّ پیامبرخدا (صلی الله علیه وآله) شرکت جستند و پس از اسارت، با دادن فدیه آزاد گردیدند. او پیش از صلح حدیبیه به طور رسمی اسلام آورد وبه مدینه هجرت کردودر جنگ مؤته به فرماندهی جعفربن ابی طالب حضور یافت.

عقیل، در روایات اهل سنت

جابر بن عبدالله انصاری می گوید: هنگامی که عقیل به محضر پیامبر خدا (صلی الله علیه وآله) آمد،