عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 140

سواره و یکصد پیاده بوده اند. پس از عبارت فوق، از کثرت حضور لشکر عمرسعد در کربلا سخن به میان آورده است، لیکن متذکر نمی شود که این گروه یاران امام در چه مقطعی از تاریخ و در کجا از کنار امام پراکنده شدند و فقط می نویسد: «وَ کانَ جَمِیعُ مَنْ قُتِلَ مَعَ الْحُسَین فی یَوم عاشُوراء بِکَرْبَلاء سَبْعَةَ وَثَمانِین» (1) .مجموع یاران امام (علیه السلام) که به فیض شهادت نایل آمدند 87 نفر بودند.گرچه اعلمی در «دایرة المعارف» از «بحارالأنوار»، (2) نقل می کند که: «کانُوا أَصْحاب الْحُسَین مِقْدار أَلْفَ فارِس»؛ اصحاب امام حسین (علیه السلام) در آن هنگام حدود هزار سوار بودند. ولی توضیح نمی دهد که چه زمانی از امام حسین (علیه السلام) جدا شده اند.قابل ذکر است که ابن شهرآشوب می نویسد: آنگاه که مسلم بن عقیل موفقیت خود را مشاهده کرد، نامه ای به امام حسین (علیه السلام) نوشت و وی را در جریان امور کوفه قرار داد و از او خواست تا به سوی کوفه حرکت کند. این نامه توسط عبدالله بن یقطر برای امام ارسال شده بود که توسط عمال عبیدالله زیاد دستگیر شد، او توسط ابن زیاد کشته شد. (3) .ابن شهرآشوب از کسی که نامه امام را به طرف مردم کوفه آورد و دستگیر گردید، به نام قیس بن مسهّر صیداوی یاد می کند.

5ـ میثم تمار

اشاره

ابن ابی الحدید در شرح نهج البلاغه می نویسد: میثم فرزند یحیی، ایرانی، مکنّی به ابوسالم، به رسم بردگان در مدینه، در میان قبیله بنی اسد زندگی می کرد. (4) .میثم از زمینه سازان و پیشمرگان عاشوراست. ابن زیاد آنگاه که جامعه را آبستن تحوّل عظیم دید و ترسید که مردم به امام حسین (علیه السلام) بپیوندند و بر ضدّ حکومت شام

1- نکـ: مسعودی، مروج الذهب، ج3، ص71، طبع دارالمعرفة ـ بیروت.
2- بحارالأنوار، ج10، ص209 طبع قدیم.
3- نکـ: ابن شهرآشوب، مناقب، ج4، ص100 و 101، نامه مسلم: «أمّا بعد: فإنّی أخبرک أنّه قد بایعک من أهل الکوفة کذا، فاذا أتاک کتابی هذا فَالْعَجَل العجل فانّ الناس معک ولیس لهم فی یزید رأی ولا هوی...».
4- شرح نهج البلاغه، ج2، صص291 و 292.