عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 141

همصدا شوند، اقدام به دستگیری و کشتار یاران آن حضرت کرد. عبید الله میثم و نیز مختار را در بند کرد و در 28 ذیقعده (سال 60) ده روز پیش از حرکت به سوی عراق، با وضعیتی سخت، به شهادت رساند.بعضی از مورّخان می نویسند: ده روز پیش از حضور سالار شهیدان ـ حسین بن علی (علیه السلام) در کربلا، حدود 20 روز پس از شهادت مسلم و هانی، میثم تمّار توسط عبیدالله بن زیاد در کوفه به شهادت رسید. میثم تمّار در ضمن سخنان خود گفته بود: به خدا سوگند، این امت پسر دختر پیامبر را در دهم محرم الحرام خواهند کشت و دشمنان دین، آن روز را عید خواهند گرفت و سپس برای امام حسین (علیه السلام) گریست. (1) .

ملاقات حبیب و میثم

فضیل بن زبیر گوید: میثم تمّار و حبیب بن مظاهر در نزدیکی محلّه ای از بنی اسد سواره با هم روبه رو شدند و با یکدیگر به گفتگو پرداختند. آن دو، به قدری به هم نزدیک شدند که گردن اسبانشان، به موازات هم درآمد.حبیب گفت: من پیرمرد اَصْلَع (کسی که موهای قسمت پیشین سرش ریخته است) شکم بزرگِ خرما فروش را می بینم که (نزدیکی دارالزّرق کوفه) به جرم حبّ و دوستی خانواده نبوّت به دار آویخته شده و شکم او را دریده اند و برچوبی آویخته اند.میثم گفت: پس من هم به تو خبر دهم از مرد سرخ فامی که دارای دو گیسوی آویخته از دو سوی چهره است. او را می بینم که از کوفه برای یاری فرزند دختر پیامبر خارج شده و با فداکاری بی مانندِ خود، به این جرم شهید می گردد و سرش را در کوفه می گردانند. (2) .جمعی از شاهدان که سخنان آنان (حبیب و میثم تمار) را می شنیدند گفتند: از این دو، دروغگوتر ندیدیم. پس از آن که آن دو رفتند. رشید هجری یکی دیگر از عاشقان علی (علیه السلام) سر رسید، سخنان آن دو را به او باز گفتند، او گفت: خدا رحمت کند برادرم میثم