عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 154

همگی به نماز، تسبیح، تهلیل، استغفار و دعا پرداختند؛«وَلَمّا جَنَّ الَّلیلُ عَلَی الحُسَیْنِ (علیه السلام) وأصْحابِهِ قاموا الَّلیلَ کُلَّهُ یُصَلّوُنَ وَیُسَبِّحُونَ وَیَسْتَغْفِرُونَ وَیَدْعُونَ وَیَتَضَرَّعُون». (1) .شب عاشورا، شب یاران امیرالمؤمنین (علیه السلام) در صفین را تداعی می کرد؛ شبی که علی (علیه السلام) به دلیر مردان همراه خود توصیه کرد:«اَلا اِنّکُمْ مُلاقُوا الْعَدُوّ إنْ شاءَ اللهُ، فَأَطِیلُوا اللَّیْلَةَ الْقِیَامَ وَ أَکْثِرُوا تِلاوَةَ الْقُرْآنِ وَ اسْأَلُوا اللَّهَ الصَّبْرَ وَ النَّصْرَ»؛ (2) .«هان! بدانید، به زودی با دشمن درگیر خواهید شد. پس امشب را بیشتر به نماز و تلاوت قرآن مشغول شوید و از خداوند صبر و نصرت بخواهید.»

عباس در اندیشه آینده

زهیربن قین شب عاشورا عباس بن علی (علیه السلام) را گریان دید، راز آن را جویا شد. عباس پاسخ داد: به حال اهل بیت حسین (علیه السلام) در شب آینده می اندیشم و می گریم. (3) .آن شب امام حسین (علیه السلام) نیز با خنجر، خارهای حوالیِ خیمه را بریدند و به کناری انداختند. وقتی سبب را پرسیدند، فرمود: فردا دختران من از روی همین خارها عبور خواهند کرد.امام (علیه السلام) شب عاشورا در جمع یاران خود این چنین خطبه خواندند:«با بهترین وجه به ستایش و ثنای خدا می پردازم و در همه حال، از خوشی و تلخکامی، خدا را شکر و سپاس می گویم. خدایا! تو را حمد می گویم که ما را به «نبوّت» پیامبر (صلی الله علیه وآله) گرامی داشتی و قرآن را به ما آموختی و ما را در دین فقیه و بینا

1- انساب الأشراف، ج 2، ص 191.
2- پرورش روح، ج 2، ص 381 مبحث حماسه عاشورا.
3- سخنان امام حسین از مدینه تا کربلا ـ فصل ابوالفضل.