عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 155

ساختی و به ما گوش ها، چشم ها و دل ها (راه های درک حقایق) ارزانی داشتی و مارا در شمار مشرکان قرار ندادی.اما بعد؛ من اصحابی برتر و اهل بیتی نیکوکارتر و عامل تر به قانونِ صله رحم، از اصحاب و اهل بیت خود سراغ ندارم. خداوند همه شما را جزای خیر عنایت کند! (و افزودند) جدّم پیامبرخدا (صلی الله علیه وآله) مرا خبر داده، از آینده ام که به طرف عراق حرکت خواهم کرد و در سرزمینی به نام «عمورا ـ کربلا» (1) فرود خواهم آمد و در همان جا به شهادت خواهیم رسید و آن وعده نزدیک است. آگاه باشید! که من از فردا خبر دارم و به شما اذن رفتن از این سرزمین را می دهم. پس برخیزید و بروید و از ناحیه من آزادید. از پوشش تاریکی شب استفاده کنید و هریک از شما دست یکی از اهل بیت مرا بگیرد و از این سرزمین بروید و خدا همه شما را بهترین جزا عنایت کند! پس به سوی آبادی ها و شهرهای خود متفرّق گردید. این قوم فقط مرا می جویند. هنگامی که به من دست (یابند) با کس دیگر کاری ندارند». (2) و (3) .امام سجاد (علیه السلام) می گوید: من از شکاف خیمه ام، سخنان پدرم را در جمع اصحاب می شنیدم، سکوت باشکوهی بود.امام پس از سخنانی چند، با ابراز احساسات خالصانه یاران با وفا مواجه شد، لذا لب به سخن گشوده، فرمودند: «شما را بشارت دهم به جنت دنیوی. به خدا سوگند! ما به قدری که خدا می داند مکث و درنگ می کنیم تا آن قائم ما ظهور کند، او از دشمنان ما انتقام می گیرد و من و شما مشاهده می کنیم آنان را در زنجیرها و زندانها و انواع کیفرها...»

1- نکـ: کتاب قادتنا «آیت الله میلانی» ج 6، ص 98.
2- مقتل الحسین، ص 213.
3- أثنی علی الله أحسن الثناء و أحمده علی السرّاء و الضرّاء ألّلهم إنّی أحمدک علی أن أکرمتنا بالنّبوة و علّمتنا القرآن و فقّهتنا فی الدین و جعلت لنا أسماعاً و أبصاراً و أفئدة فاجعلنا من الشاکرین أما بعد فإنی لا أعلم أصحابا أوفی و لا خیراً من أصحابی و لا أهل بیت أبرّ و لا أوصل من أهل بیتی فجزاکم الله عنّی خیراً». بحارالأنوار، ج44، ص392 ؛ الإرشاد، ج2، ص91. «...وَ إنّی قد أذنت لکم فانطلقوا جمیعاً فی حلّ لیس علیکم منّی ذمام هذا اللیل قد غشیکم فاتّخذوه جَمَلاً و لیأخذ کل رجل بید رجل من أهل بیتی و تفرّقوا فی سوادکم و مدائنکم فإنّ القوم إنّما یطلبوننی و لو قد أصابونی للهوا عن طلب غیری» المناقب، ج4، ص98. «...ثُمَّ نَظَرَ إِلی بَنی عَقیل وَ قالَ: حَسْبُکُمْ مِنَ القَتْلِ بِصاحِبِکُمْ مُسْلِم، إِذْهَبُوا فَقَدْ أَذِنْتُ لَکُمْ». کتاب لهوف.