کتابخانه بالقرآن

عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 166

صفحه 166

ذلّت رفتن از ما به دور است؛ زیرا خدا، رسول، مؤمنان و دامن های آزاده و پاک زادگان، رفتن زیر بار ننگ و ذلّت را از ما نمی پذیرند.» (1) .و در پایان همین خطبه، امام آنان را در سه جمله نفرین کرد:1 ـ خدایا! باران رحمت را از آنان دریغ دار 2 ـ قحط سالی دوران یوسف را بر آنان تحمیل کن! 3 ـ غلام ثقیف (حجّاج بن یوسف ثقفی) را بر آنان مسلّط گردان (2) و سپس امام از آنان فاصله گرفت و وقتی به خیمه بازگشت، عمر بن سعد با انداختن تیری به سوی خیام، فرمان جنگ را عملا صادر کرد.

آغاز جنگ و شهدای گروه اول

صبح عاشورا عمر بن سعد در کنار پرچمدار سپاه خود قرار گرفت، تیری به کمان گذاشت و لشکر امام حسین (علیه السلام) را نشانه رفت و گفت: «ای مردم! گواه باشید، اوّل کسی که تیر به لشکر حسین انداخت من بودم!».آنگاه لشکرش به پیروی از وی، یاران اباعبدالله (علیه السلام) را تیرباران کردند که به قول سید بن طاووس (رحمه الله) تیر مانند باران بر سر یاران آن امام (علیه السلام) می ریخت. حضرت در آن حال رو به اصحاب خود کرد و فرمود: «مهیّا شوید و برخیزید به سوی مرگی که چاره ای نیست خداوند در این مقاتله شما را مورد رحمت خود قرار دهد!»در گزارشی آمده است جمعی از یاران امام حسین (علیه السلام) شربت شهادت نوشیدند که مرحوم محدّث قمی نام آنان را بدین ترتیب آورده است:1 ـ نعیم بن عجلان 2 ـ حمران بن کعب 3 ـ حنظلة بن عمرو شیبانی 4 ـ قاسط بن زهیر 5 ـ مقسط 6 ـ کنانة بن عتیق 7 ـ عمرو بن مشیعة تمیمی 8 ـ ضرغامة بن مالک تغلبی

1- «فَسُحْقاً لَکُمْ یا عَبیدَ الاُْمَّةِ، وَ شُذّاذَ الاَْحْزابِ، وَ نَبَذَةَ الْکِتابِ، وَ مُحَرِّفی الْکَلِمِ، وَ عُصْبَةَ الاْثامِ، وَ نَفَثَةَ الشَّیْطانِ، وَمُطْفِیَ السُّنَنِ، أَ هؤُلاْءِ تَعْضُدُونَ وَ عَنّا تَتَخاذَلُونَ؟ أَلا إِنَّ الدَّعِیَّ ابْنَ الدَّعِیَّ قَدْ رَکَزَ بَیْنَ اثْنَتَیْنِ: بَیْنَ السِّلَّةِ وَالذِّلَّةِ، وَهَیْهاتَ مِنَّا الذِّلَّة، یَأْبَی اللهُ ذلِکَ لَنا وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَ حُجُورٌ طابَتْ وَ حُجُورٌ وَطَهُرَتْ....».
2- «اَللّهُمَّ اَحْبِسْ عَنْهُمْ قَطَرَ السَّماءِ، وَ ابْعَثْ عَلَیْهِمْ سِنینَ کَسِنی یُوسُفَ، وَسَلِّطْ عَلَیْهِمْ غُلامَ ثَقیف فَیَسُومَهُمْ کَأْساً مُصَبَّرَةً فَإِنَّهُمْ کَذَّبُونا وَخَذَلُونا...» لهوف، ص43.