عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 175

هنگامی که کشته شدم تو نخستین کسی هستی که بر من اشک خواهی ریخت، ای بهترین زنان!».امام (علیه السلام) به اهل خیام توصیه کردند: «چادرها را به سر کنید»؛ «وَتَغَطّینَ بِإزارِکُنَّ». (1) .و بار دیگر با اهل بیت خود وداع کرده، فرمودند:«إسْتَعِدُّوا لِلْبَلاءِ وَ اعْلَمُوا أنّ اللهَ تعالی حافظکُمْ وَ حامیکُمْ، وَسَیُنَجّیکُمْ مِنْ شَرِّ الأعْداء... فَلا تَشْکُوا، وَ لا تَقُولُوا بِألْسِنَتِکُمْ مَا یَنْقُصُ مِنْ قَدْرِکُمْ». (2) .«خود را برای رویارویی با مشکلات مهیّا سازید و بدانید که خدا حافظ و یاور شما است و شما را از شرّ دشمنان نگه می دارد. هرگز فریاد گله و شکایت سر ندهید و سخنی را بر زبان نیاورید که از شأن شما کاسته شود.».به خواهرش زینب (علیها السلام) خطاب کرد:«یا اُخْتِی لا تَنْسِینِی فِی نَافِلَةِ الَّلیل»؛ (3) .«خواهرم! در نماز شبت فراموشم نکن.»هنگامی که امام (علیه السلام) عازم میدان شد، احساس کرد که صدای «مَهْلاً، مَهْلاً» دخترش به گوش می رسد، از اسب پیاده شد و او را تسلّی داد. او با خود می گفت: «پدر! آیا بار دیگر به خیمه باز می گردی؟» (4) .صدوق در «امالی» (5) آورده است: روز عاشورا امام حسین (علیه السلام) به شمشیر خود تکیه کرد و با صدایی رسا خطاب به لشکر دشمن گفت: آیا می دانید جدم پیامبرخدا، پدرم علی مرتضی، مادرم فاطمه زهرا و جده ام خدیجه، عموی پدرم حمزه و عمویم جعفر

1- مواعظ، مجلس دهم، ص 143.
2- نفس المهموم، ص 246 و 255 ـ مقرم، مقتل الحسین، ص 276.
3- نقدی، زینب کبری.
4- مواعظ، علامه شوشتری، مجلس دهم، ص 140.
5- امالی، ص 159.