عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 197

بعضی نوشته اند او گفت: «هذِهِ زَیْنَبُ بِنْتُ عَلِیّ»؛ ولی ابن اثیر می نویسد: کسی به سؤال ابن زیاد پاسخ نداد و او سؤال خود را تکرار کرد. زنی از همراهان زینب (علیه السلام) لب به سخن گشود و گفت: «هذِهِ زَیْنَبُ بِنْتُ فاطِمَة (علیها السلام)» و همچنین شیخ مفید (1) آورده است: «هذِهِ زَیْنَبُ بِنْتُ فاطِمَة بِنْتُ رَسُولِ الله (صلی الله علیه وآله)». (2) .علاّمه محسن امین در «اعیان الشیعه» (3) می نویسد: ابن زیاد به زینب (علیها السلام) نگریست و پرسید: «کَیْفَ رَأَیْتِ صُنْعَ اللهِ بأَخیکِ وَأَهْلِ بَیْتِکِ؟»؛ «کار خدا را درباره اهل بیت و برادرت چگونه دیدی؟»زینب (علیها السلام) پاسخ داد:«ما رَأَیْتُ إِلاّ جَمیلاً»؛ (4) .«من جز شکوه و زیبایی (بندگی و ایثار) چیزی ندیدم»و بانگ زد و گفت:«ثَکَلَتْکَ أُمُّکَ یَابْنَ مَرْجانَةَ»؛ «مادرت به عزایت بگرید ای پسر مرجانه.»او چنان عبیدالله را به محاکمه کشید و شجاعانه سخن گفت و پاسخ های دندان شکن به او داد که عبیدالله در یک عقب نشینی انفعالی اظهار داشت:«هذِهِ سَجّاعَةٌ (5) وَلَعَمْری لَقَدْ کانَ أَبُوکِ شاعِراً وَ سَجّاعاً».«به جان خودم سوگند! که این زن سخنور است و البته پدر او نیز سخنور بود.» (6) .بعضی نوشته اند که عبیدالله گفت: او زن شجاع و قوی دل است و پدر او نیز چنین بود.

1- ارشاد، ص117.
2- بحار، ج 45، ص 115.
3- اعیان الشیعه، ج 1، ص 614.
4- نکـ: مقرم، مقتل الحسین، ص 324 اللهوف، ص 70؛ معالی السبطین، ح 2، صص 66 و 76.
5- سَجاعه به زنی گویند که با نظم و قافیه سخن می گوید.
6- الکامل، ج 4، ص 82.