عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 201

الف: آفتاب با چهره خونین و غمناک ظاهر شد.ب: زیر خشت ها و سنگ ها، خون به چشم می خورد.ج: چهره افق تیره و تار شد. سیاهی شب بگونه ای خاص همه جا را فرا گرفت.د: از دیوار دارالاماره کوفه، خون جاری گشت.هـ: منادی میان زمین و آسمان شهادت مظلومانه پسر دخترِ پیامبرخدا را اعلام کرد.و: بارانِ خون از آسمان بارید.موارد فوق و سایر موارد در جوامع تاریخی و کتب حدیثی شیعه و سنی به وفور به چشم می خورد. (1) .مسعودی در «اثبات الوصیه» می نویسد:«إِنَّ السَّماءَ بَکَتْ عَلَیهِ أربَعَةَ عَشَر یوماً فَسُئِلَ: ما عَلامَةُ بُکاءِ السَّماء؟ فَقالَ: کانَتْ الشّمْسُ تَطْلَعُ فِی حُمْرَة وَ تَغْرِبُ فِی حُمْرَة»؛ (2) .«آسمان در عزای حسین (علیه السلام) تا چهارده روز می گریست، از نشانه گریستن آسمان سؤال شد، فرمود: خورشید با هاله ای از سرخی طلوع و غروب می کرد.»در کلام امام صادق (علیه السلام) آمده است که به زراره گفت:«یا زُرارَةُ! إنَّ السَّماءَ بکَتْ عَلی الحُسَیْن أَرْبَعِینَ صَباحاً». (3) .«زراره! آسمان تاچهل شبانه روز درسوگ حسین (علیه السلام) گریست.».

1- شیخ طوسی، تهذیب، ج2، ص7 فصل الحسین علیه السلام.
2- مقتل الحسین، مقرم، انساب الأشراف، ص 209.
3- مسعودی، اثبات الوصیه، ص 164، نکـ: باب 40... من بکاءالسماء والأرض، ج 45 بحارالأنوار، ص 201.