عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 205

خواستِ خود دید، دستور داد تا ریسمان را از دست و گردن آنان گشودند. (1) .وضعیت حضور اسرا مطابق میل یزید پیش نرفت، بهویژه آنگاه که یزید به «نعمان بن بشیر» ـ که در کنارش نشسته بود ـ گفت: «اَلْحَمْدُ للهِِ الَّذِی قَتَلَهُ»؛ «حمد و سپاس خدا را که او (حسین) را کشت.»نعمان گفت: «اگر معاویه زنده بود، هیچ گاه دست به چنین کاری نمی زد». (2) .این پاسخ نیز انبساط خاطر یزید را برهم زد.آنگاه تشتی در برابر یزید قرار دادند که سر حسین (علیه السلام) در آن بود. یزید دست به عصای دستیِ تشریفاتی اش برد و به دندان پیشین امام (علیه السلام) کوبید و گفت: «یَوْمٌ بِیَوْمِ بَدْر»؛(3) «امروز، عوض روز بدر!»او در حضور همگان به سرِ مبارک امام جسارت کرد و مستانه این شعر را زمزمه کرد: (4) .لَیْتَ أَشْیاخی بِبَدْر شَهِدُوا تا آن جا که گفت:قَدْ قَتَلْنَا الْقِرْمَ مِنْ ساداتِهِمْ وَ عَدَلْناهُ بِبَدْر فَاعْتَدَلْلَعِبَتْ هاشِمُ بِالْمُلْکِ فَلا خَبَرٌ جاءَ وَ لا وَحْیٌ نَزَلْ«ما بزرگان آنان (بنی هاشم) را کشتیم و ما از کشتگان خود در بدر، انتقام گرفتیم.بنی هاشم دین و حکومت را به بازی گرفتند در حالی که نه نبوّت در کار است و نه چیزی به عنوان وحی نازل شده است.»حامل سرِ امام حسین (علیه السلام) به خاطر دریافت جایزه اینگونه سرود:

1- مقتل الحسین، ص 350 ؛ نفس المهموم، ص 249.
2- همان.
3- ابن شهرآشوب، مناقب، ج 2، ص 226.
4- نفس المهموم، ص 252. الاتحاف، ص 18 ؛ مقاتل الطالبین، ص 120 ؛ البدایة والنهایه، ص92، 197 و 240 ؛ البدء والتاریخ، ج 6، ص 12 ؛ سیره ابن هشام، ج 3، ص 144، باب ابن زهری.