عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 218

6ـ رقیه در شام

درباره دختر مظلوم حضرت سیّد الشهدا در شام چند مسأله قابل تردید نیست:1 ـ قبری منسوب به حضرت رقیّه در شام می باشد.2 ـ در آنجا کودکی از اسرای کربلا آرمیده است.3 ـ آن کودک از فرزندان امام حسین سیّد الشهدا (علیه السلام) است.4 ـ بسیاری از تاریخ نویسان و سیره نگاران، به ویژه مقتل گویان از حضرت رقیّه، نامی به میان نیاورده اند و راز این مسأله بسیار آشکار است؛ زیرا آنان غالباً از معاریف و و تاریخ سازان حماسه عاشورا در کربلا سخن به میان آورده اند و از عرصه های دیگر این حماسه، چندان سخنی نگفته اند. بر این اساس نام و تاریخ زندگی حضرت رقیّه در کتب بزرگ تاریخی مشاهده نمی شود.در لغت نامه دهخدا، ج26، ص588 ذیل ماده «رقی» آمده: رقیّه (به فتح را و قاف) بنت الحسین بن علی (علیهما السلام) که در خرابه شام شبی امام حسین (علیه السلام) را در خواب دید و بیدار شد و از حضرت زینب پدرش را خواست، همه اسرا در خرابه شام به شیون در آمدند و یزید آن ناله و گریه را شنید و سبب پرسید، جریان را گفتند: دستور داد سر امام را به خرابه بردند. همین که روپوش از سر مطهّر برداشتند و چشم دختر بر سر پدر افتاد، چنان بی تاب و دگرگون گشت که از شدّت گریه و اضطراب روح از تنش جدا شد.علامه طریحی در منتخب و علامه حائری در معالی السبطین و نیز محدّث قمّی در نفس المهموم و نیز در منتهی الآمال داستان ارتحال جانسوز حضرت رقیه در شام را با اندک تغییری نقل کرده اند. بعضی از این نویسندگان مسأله جان دادن حضرت رقیّه را پس از مریض شدن چند روزه آن حضرت می دانند و بعضی می نویسند که آن حضرت با دیدن سرپدر، جان داد و در باب کلمات و سخنان آن حضرت در کنار سر بریده پدر نیز اختلاف نظریه جزئی میان آنان به چشم می خورد، لیکن در اصل وجود قبر حضرت رقیّه در شام و جان دادن حضرت رقیه در خرابه شام در سالی که اسیران کربلا را به شام برده بودند تردیدی نباید کرد.