عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 223

محمدبن علی (امام باقر (علیه السلام)) است. جابر به یاد پیامبر خدا (صلی الله علیه وآله) افتاد و سلام آن حضرت را به محمدبن علی (علیهما السلام) ابلاغ کرد.جابر که با عطیّه عوفی، یکی از دانشمندان روزگارش، خود را در روز اربعین به کربلا رسانیدند، در شطّ فرات غسل کرد، با دو پارچه مانند حاجیان مُحْرم شد، با سر و پای برهنه، با دلی پر از غم و اندوه به زیارت قبر محبوب خود، حسین (علیه السلام) مشرّف شدند. در آن هنگام، ورود کاروانی نظر آنان را به خود جلب کرد. جابر به غلامش گفت: اینان کیستند؟ اگر از کارگزاران یزیدند، خودمان را پنهان کنیم و اگر زین العابدین (علیه السلام) و همراهان او هستند، تو را در راه خدا آزاد می کنم. غلام رفت و برگشت و گفت:زین العابدین (علیه السلام) همراه با عمه ها و خواهران و همراهانند. آنان هنگامی که نزدیک شدند، جابر با سر و پای برهنه از آنان استقبال کرد و همگی گریستند. صدای شیون بلند شد. جابر خود را روی قدم های امام سجاد (علیه السلام) انداخت و می بوسید و تسلیت می گفت؛ امام (علیه السلام) پرسید: «أَنْتَ جابِر؟» جابر پاسخ داد: «اَنَا جابِر». امام (علیه السلام) سپس فرمود: «ای جابر، این جا پدرم به قتل رسید. این جا جوانان ما را سر بریدند. این جا خیمه های ما را به آتش کشیدند، از این جا زنان ما را به اسیری بردند». (1) (امام سجاد (علیه السلام) درکربلا برای جابر و همراهانش، روضه خواند).عطیه (یا عطا) از بزرگان اسلام و تابعین بود؛ یعنی از صحابه نیست و پیامبر خدا (صلی الله علیه وآله)را ندید، ولی به زیارت صحابه نایل آمد. او از بزرگ ترین دانشمندان و مفسّران نامی اسلام است. (2) عطیه بر ضدّ حَجّاج بن یوسف ثقفی شورید و سر انجام به فارس گریخت. ثقفی به عطیه دست یافت و از او خواست تا از علی (علیه السلام) بیزاری جوید، لیکن عطیه چنین نکرد... سر و ریش او را تراشیدند و چهار صد تازیانه به او زدند. (3) او مدتی در خراسان و سپس در کوفه زندگی کرد و در سال 111 هـ. ق. بدرود حیات گفت.

1- بحارالأنوار،ج1ص329 باب25، «یا جابِر! هیهُنا قُتِلَ أَبُوعَبدِالله، هیهُنا وَاللهِ قُتِلَتْ رِجالُنا، وَ ذُبِحَتْ أَطْفالُنا، وَسُبِیَتْ نِسائُنا، وَحَرِقَتْ خِیامُنا».
2- بررسی تاریخ عاشورا، ص201.
3- سفینة البحار، ماده «عطا».