عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 275

بسیرة جدّی و أبی (1) علی بن أبی طالب فمن قبلنی بقبول الحق فاللَّه أولی بالحق و هو أحکم الحاکمین». (2)

«به نام خداوند بخشنده مهربان، این وصیتی است که حسین بن علی‌بن ابی‌طالب تسلیم برادر خود محمّد، معروف به ابن حنفیه می‌کند که:

- حسین گواهی می‌دهد جز خدای واحد و بی‌شریک خدایی نیست.

- محمّد، بنده و رسول اوست که خود حق است و از سوی حقّ، جهت احیای حق مبعوث شده است.

- بهشت و دوزخ حقیقت دارند.

- قیامت در پیش است و تردیدی در تحقّق آن نیست.

- بی شک خدا همه مردگان را زنده می‌کند.

- من به‌گونه‌ای خودسرانه، مستکبّرانه، افسادگرانه و ستمگرانه قیام نمی‌کنم بلکه قیام من فقط بدین جهت است که اصلاح لازم در جامعه امّت جدّم را پدید آورم (جامعه دچار افساد شده، باید با آن مبارزه کنم.).

من می‌خواهم امر به معروف و نهی از منکر کنم و بر اساس سیره جدّم و پدرم علی بن ابی‌طالب، رفتار نمایم. هر کس از من پذیرفت در واقع، خدا را پاسخ مثبت داده است و هر کس نپذیرفت من بر مواضع خود استوار و صابرم تا خدا حکم کند و او بهترین حاکم است.»

امام علیه السلام در وصیت‌نامه خود به روشنی، علل و فلسفه قیام تاریخ‌ساز عاشورا را تبیین می‌کند که عبارتند از:

1- امر به معروف و نهی از منکر.
2- اصلاح نظام سیاسی و اجتماعی جامعه.
3- احیا و تداوم سیره پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله و امیرمؤمنان علیه السلام و عمل به سیره آن بزرگواران.
1- بحارالأنوار، ج 44، ص 328.
2- المناقب، ج 4، ص 89.