عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 277

او همواره در پی فرصت بود تا انتقام بگیرد و بر این سیاست بود که بعد از ارتحال پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله هویت و باطن خود را بیشتر آشگار ساخت و در میدان‌های مختلف به فعالیت پرداخت.

فعالیت‌های ابوسفیان گونه‌های مختلف داشت؛ از جمله:

الف- مخالفت‌ها

آنگاه که پیامبر صلی الله علیه و آله رحلت کردند؛ ابوسفیان در نخستین فرصت، مخالف‌خوانی‌های خویش را آغاز کرد. او در مکه مردم را به ارتجاع و بازگشت به نظام جاهلیت دعوت کرد، به این خاطر «سهیل بن عمرو» بر او آشفت و در خطبه‌ای به مردم این‌چنین گفت:

«من می‌دانم که این دین، مانند آفتاب به مشرق و مغرب عالم تابیده و جهانگیر خواهد شد و ابوسفیان شما را فریب ندهد و او نیز بدانچه که من آگاهی دارم آگاه است؛ لیکن سینه او از کینه بنی‌هاشم سنگین است». (1) همچنین در کنار کعبه بانگ برآورد و گفت: «یا أَهْلَ مَکَّةَ، لا تَکُونُوا آخِرَ مَنْ أَسْلَمَ وَ أوَّلَ مَنْ ارْتَدَّ، وَ اللَّهِ لَیُبَیِّنُ اللَّهُ هذا اْلأَمْرَ کَما ذَکَر رَسُولُ اللَّه صلی الله علیه و آله ...». (2)

ب- فتنه‌انگیزی‌

ابوسفیان سراسیمه از مکه وارد مدینه شد. هنگامی که مشاهده کرد هریک از مهاجر و انصار فریاد «مِنَّا أَمیرٌ وَ مِنْکُمْ أَمِیرٌ» را سرداده‌اند؛ منافقانه، به‌منظور شعله‌ور ساختن آتشِ اختلاف و درگیری، نزد امیرمؤمنان علیه السلام رفت و فریبکارانه اظهار داشت:

«... لَو شِئْتَ مَلَأتُها لَکَ خَیلًا وَ رِجلًا»؛ «دست خود را به پیش بیاور تا با تو بیعت کنم و اگر