عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 278

بخواهی مدینه را از پیاده و سواره جهت حمایت و یاری تو پر می‌کنم.»

امام علیه السلام پاسخ دادند: «مَهْ یا أَباسُفْیان، أَ جاهِلِیّة وَ إِسلاماً؟»؛ (1)

«خاموش باش ابوسفیان! در جاهلیت و در اسلام خواهان پیشامدهای ناگواری برای اسلام بوده‌ای» و افزودند: «ما را به تو نیازی نیست.» (2) بانگ ابوسفیان در بقیع:

با پیروزی عثمان، زمینه ظهور ابوسفیان در صحنه امور سیاسی با ظاهری اسلامی، مهیّا شد. خطر ظهور دشمنان در صحنه سیاسی جامعه اسلامی، برای خواص، پنهان نبود.

در دوران معاویه، وقتی امام حسن علیه السلام به معاویه گفت: هنگامی‌که عثمان روی کار آمد روزی ابوسفیان به حسین علیه السلام گفت: «دوست دارم دست مرا بگیری و به زیارت قبور بقیع ببری» ایشان او را به بقیع رساند، او فریاد زد: «ای اهل قبور (ای مردگان!) برای آن چیزی که با ما می‌جنگیدید، امروز به دست ما افتاده است «وَ أَنْتُمْ رَمِیم» در حالی که شما در زیر خاک پوسیده‌اید.

امام حسین علیه السلام وقتی این سخن را از وی شنید، به‌شدت ناراحت شد و فرمود: خدا روی تو و موهای سپید صورتت را زشت گرداند. در این هنگام دست مبارک خود را از میان دست ابوسفیان کشید و او را رها کرد. آنگاه فرمود: معاویه! اگر نعمان بن بشیر نبود، ابوسفیان که نابینا بود نمی‌توانست خود به تنهایی از بقیع بیرون بیاید و از پا درمی‌آمد. و گفت: شما خواهان ادامه همان خط هستید. (3)

1- علامه شهرستانی، نهضةالحسین، فصل 7، ص 50.
2- مناقب، ج 4، ص 43.
3- احتجاج طبرسی، ج 1، ص 275، طبع سعید، مشهد.

امام مجتبی علیه السلام در مناظره‌ای با معاویه و یارانش فرمود: «ثم انشدکم باللَّه هل تعلمون: ان أباسفیان دخل علی عثمان حین بویع فی مسجد رسول‌اللَّه صلی الله علیه و آله فقال:

یا ابن اخی هل علینا من عین؟

فقال: لا.

فقال ابوسفیان: تداولوا الخلافة یا فتیان بنی‌امیة، فوالذی نفس أبی‌سفیان بیده، ما من جنّة ولا نار؟!

وانشدکم باللَّه أتعلمون: أنّ أباسفیان أخذ بید الحسین حین بویع عثمان وقال: یا ابْن أخی اخرج معی إلی بقیع الغرقد، فخرج حتّی إذا توسّط القبور اجْترّه فصاح بأعلی صوته:

یا أهل القبور! الذی کنتم تقاتلونا علیه صار بأیدینا وأنتم رمیم.

فقال الحسین بن علی علیهما السلام: قَبَّحَ اللَّه شَیْبَتَکَ، وَقَبَّحَ وَجْهَکَ، ثم نَتَرَ یَدَهُ وَتَرَکَه، فَلَوْلا النعمان بن بشیر أخذ بیده وردّه إلی المدینة لهلک، نک: طبرسی، احتجاج، ص 275.