عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 280

او به همراه پدر خویش در حالی که طبق نظر ابن ابی‌الحدید کودکی بیش نبود، راهیِ تبعیدگاه طائف شد (1) و همچنان مطرود بود تا این‌که خلیفه سوم- عثمان- وی را به مدینه بازگرداند (2) و به عنوان سیاستگذار خود منصوب کرد.

2- پیامبر صلی الله علیه و آله، «حَکَم‌بن ابی‌العاص»، پدر مروان و عموی عثمان را نیز از مدینه به طائف تبعید نمود. اما پس از رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله، عثمان درخواستِ بازگشت عمویش را از ابو بکر نمود؛ ابوبکر پاسخ داد: «کسی را که پیامبر صلی الله علیه و آله تبعید کرد، من او را بازنخواهم گرداند.»

عثمان در دوران عمر نیز چنین تقاضایی را کرد، لیکن عمر به درخواست او- مانند ابوبکر- پاسخ مثبت نداد تا این‌که پس از عمر، خودش او را به مدینه بازگرداند. (3) 3- «هیت» در هنگام فتح طائف از زیبایی و فریبایی دختران طائف، به‌منظور تحریک سربازان اسلام، تعریف و توصیف می‌کرد. پیامبر صلی الله علیه و آله کار او را به‌عنوان «الحرب خدعة» نپذیرفت و وی را به کوه‌های طائف تبعید کرد و او در آن‌جا به سربرد، تا این‌که عثمان او را به شهر راه داد. (4)

ه- از پا درآوردن نیروی حق (یاران امام علیه السلام)

خشم معاویه:

مسعودی در مروج‌الذهب می‌نویسد: «مُطرف بن مُغیره گفت: با پدرم به دیدار معاویه رفتیم. شبی پدرم با معاویه جلسه‌ای داشت، آن‌گاه که از جلسه بازگشت، بسیار اندوهگین بود. سبب را از وی جویا شدم. گفت: «این مرد- معاویه- پلیدترین آدمِ روزگار است» گفتم: «مگر چه شده است؟» گفت: «من به معاویه پیشنهاد کردم

1- شرح نهج‌البلاغه، ج 6، ص 148.
2- عظمت حسینی، ص 39 و 49.
3- فی ظلال نهج‌البلاغه، ج 1، ص 358؛ ابن ابی‌الحدید، شرح نهج‌البلاغه، ج 6، ص 149.
4- ناسخ‌التواریخ، ج 3، ص 322 و سفینةالبحار، ماده «هیت».