عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 283

پرده برداشت:

«الْحَمْدُ للَّهِ ما شاءَ اللَّهُ وَ لاقُوَّةَ إلَّا بِاللَّهِ وَ صَلَّی اللَّهُ عَلی رَسُولِهِ وَ سَلَّمَ،

خُطَّ الْمَوْتُ عَلی وُلْدِ آدَمَ مَخَطَّ القَلادَةُ عَلی جیدِ الْفَتاةِ،

وَ ما أَوْلَهَنی إِلَی أَسْلافی إِشْتِیاقَ یَعْقُوبَ إِلی یُوسُفَ،

وَ خَیْرَ لی مَصْرَعٌ أَنَا لاقیهِ، کَأَنّی بِأَوْصالی تَقَطَّعُها عُسْلانُ (1) الْفَلَواتِ بَیْنَ النَّواویسِ وَ کَرْبَلاءَ فَیَمْلَأَنَّ مِنّی أَکْراشاً جَوْفاً، وَأَجْرِبَةُ سُغْباً لامَحیصَ عَنْ یَوْمٍ خُطَّ بِالْقَلَمِ، رِضَی‌اللَّهُ رِضانا أَهْلَ الْبَیْتِ نَصْبِرُ عَلی بَلائِهِ، وَیُوَفِّینا أُجُورَ الصَّابِرینَ، لَنْ تَشُذَّ عَنْ رَسُولِ‌اللَّهِ صلی الله علیه و آله لُحْمَتُهُ وَهِیَ مَجْمُوعَةٌ لَهُ فی حَظیرَةِ الْقُدْسِ تَقِرُّبِهِمْ عَیْنُهُ وَیُنْجِزُ بِهِمْ وَعْدَهُ، مَنْ کانَ باذِلًا فینا مُهْجَتَهُ وَمُوَطِّناً عَلی لِقاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ؛ فَلْیَرْحَلْ مَعَنا، فَإِنّی راحِلٌ مُصْبِحَاً إِنْ شاءَ اللَّهُ تَعالی». (2)

«حمد و سپاس از آن خداست و آنچه که خدا اراده کند تحقّق خواهد یافت و قدرتی جز قدرت او در جهان هستی وجود ندارد. مرگ.

همچون گردنبندی بر گردن زندگی آدمی بسته شده و جدایی‌ناپذیر است.

من به درگذشتگان خود ملحق می‌شوم و بسیار مشتاقم، بیش از اشتیاق یعقوب به دیدار یوسف.

می‌بینم بند بند اعضای بدن مرا گرگ‌های (مزدوران) بنی‌امیّه در بیابان کربلا از هم جدا می‌سازند. من به رضای الهی رضایت دادم.

هر بلایی که در راه تحقّق خط حق برایم مقدور است با جان و دل پذیرا هستم و بدان صابرم. هرکس خون قلب خود را در راه ما جهت دریافت مقام قرب خدا، هدیه می‌کند، با ما حرکت کند. من فردا صبح به سوی سرنوشت سرخ، حرکت خواهم کرد.»