عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 286

نیابم، هرگز با یزید بن معاویه بیعت نخواهم کرد». (1) اگر امام مجتبی علیه السلام هم در دوران یزید در قید حیات بودند، بی‌تردید قیام می‌کردند؛ زیرا کفر یزیدی، چیزی نبود که فقط فرزانه‌ای چون سالار شهیدان از آن بیمناک باشد؛ حتّی پیامبرخدا صلی الله علیه و آله نیز بارها خطر وجود او را به جامعه هشدار داده بودند.؟؟؟

سه دیو خطرناک؛ زمینه سازان پیروزی تفکّر یزیدی‌

1- ابوسفیان‌

ابوسفیان از سران کفار قریش بود که همواره جهت خاموش کردن چراغ اسلام کوشید. او همواره کفار را بر ضدّ اسلام بسیج می‌نمود که جنگ احد و جنگ خندق به فرماندهی او، علیه اسلام صورت گرفت. او در سال فتح مکه به‌گونه‌ای ناخواسته مسلمان شد و به زندگی منافقانه پرداخت.

سیوطی در تاریخ الخلفا می‌نویسد: ابوسفیان در سال 31 ه. ق. درگذشت. (2) (جهت آشنایی بیشتر با آن سوی چهره ابوسفیان، توجه به بانگ‌ها و خروش‌های مستانه و غرورآمیز او پس از به خلافت رسیدن عثمان ضروری است.

البته عثمان وصیت ابوسیفان را در عمل به کار گرفت و نتیجه آن حکومت شام است که در دست فرزندان ابوسفیان؛ یزید و معاویه قرارگرفت و ابوسفیان شاهد این عمل بود.

وقتی معاویه در سال 60 ه. ق. (نیمه رجب)، در شام از دنیا رفت و با مرگ او زمینه قیام مردمی فراهم شد. از این رو مردم با نوشتن حدود دوازده هزارنامه به امام حسین علیه السلام برای تشکیل حکومت اسلامی، او را به کوفه فراخواندند. (3) مردم بنی‌امیه را به درستی نمی‌شناختند و اغلب در اشتباه بودند؛ بلکه آنان را با دیده تقدّس و قابل احترام می‌نگریستند. معاویه‌ای که بیشتر عمر خود را در کفر و شرک

1- مقتل خوارزمی، ج 1، ص 184.
2- تاریخ الخلفا، ص 156.
3- منتخب‌التواریخ، ص 394.