عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 318

عبداللَّه عمر نیز اهل عبادت است و به خلافت توجهی ندارد، عبدالرحمان بن ابی بکر اهل خانواده و همسر است کاری به کار تو نخواهد داشت و عبداللَّه زبیر همواره در کمین است.

عبداللَّه بن زبیر:

عبداللَّه بن زبیر، فرزند عمه‌زاده امیرمؤمنان بود، در کینه‌توزی به آل علی به‌گونه‌ای بود که چهل روز خطبه خواند، و صلوات برپیامبر صلی الله علیه و آله را در آن ترک کرد. وقتی از او راز ترک صلوات را پرسیدند، پاسخ داد: تا ناگزیر نشوم، بر آل او درود نفرستم. (1) مادر او اسماء دختر ابوبکر و پدرش زبیربن عوام است. او یکی از شجاعان بود. در جنگ جمل، در برابر مالک اشتر به میدان تاخت ولی وقتی که مالک، وی را به خاک‌انداخت و به روی سینه‌اش نشست، با هجوم لشکر عایشه، آزاد گردید و جان سالم به در بُرد (2) او پس از آن‌که بر بخشی از جهان اسلام مسلط شد، مختار را از پای درآود و قیامش را سرکوب کرد او در مجموع، هشت سال و چهار ماه حکومت کرد ولی توسط «حَجّاج» به امر «عبدالملک مروان» در کنار کعبه از پای درآمد، بدنش را بر دار آویختند و تا یک سال همچنان آویزان بود. گفتند تا مادر او- دختر ابوبکر- شفاعتش نکند، بدن او را از دار رها نسازند. روزی مادرش از آنجا می‌گذشت که بانگ برآورد: «آیا وقت آن نشده که این راکب از مرکوب خود پایین بیاید؟ او را در قبرستان یهودیان دفن کردند. او از جمله مهاجرین گروه اول بود که پس از سه ماه بازگشته بود و دوباره در سال پنجم هجرت با جعفر طیّار به حبشه هجرت کرد. (3) درباره او نوشته‌اند: روزی پیامبر صلی الله علیه و آله را حجامت می‌کرد و خون‌های پیامبر صلی الله علیه و آله را که ازبدنش خارج کرده‌بود، تناول‌کرد. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: خون را چه کردی؟ پاسخ داد: در مخفی‌ترین مکان‌ها جای دادم. پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: «وَیْلٌ لِلنّاسِ مِنْکَ وَ وَیْلٌ لَکَ

1- تتمةالمنتهی، محدث قمی، ص 51.
2- انصاری، نهج‌البلاغه، ص 913.
3- حیوةالقلوب، ج 1، ص 454.