عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 32

ابن شعثاء با عصبانیت و خشم تمام، به میدان تاخت اما عباس با چالاکی خاص خود، وی را نیز از کمر دو نیم کرد. (1) .لشکر معاویه با تعجب نظاره می کرد تا دریابد که آن جوان کیست؟ و همگان متوجه شدند که او «قمر بنی هاشم» عباس بن علی است. (2) .به نوشته برخی از مورّخان، عباس در کربلا حدود سی و پنج سال داشت (3) و به قولی سی و چهار ساله (4) بود.او در رکاب امام حسین (علیه السلام) حضور فعال داشت و از خود ایثار و سلحشوری زایدالوصفی بروز داد.ابوالفضل (علیه السلام) در شب عاشورا، هنگام اعلام حلّ بیعت از جای برخاست و به خطاب به امام (علیه السلام) اظهار داشت: «وَ لِمَ نَفْعَلُ ذلِکَ؟ لِنَبْقی بَعْدَکَ؟ لا أَرانا اللهُ ذلِکَ أَبَداً»؛ (5) «چرا چنین کنیم؟ آیا از تو جدا شویم تا پس از تو زنده بمانیم؟ نه، هرگز خدا چنین روزی را برای ما نیاورد!»

مقام عباس

در مقام عباس (علیه السلام) همین بس که دو امام معصوم بر بازوی وی بوسه زدند؛ نخست، در آغازین لحظه های تولدش بود که امیرالمؤمنین (علیه السلام) بازوانش را بوسید. بعضی از مورّخان نوشته اند: هنگامی که قنداقه ابوالفضل را به دست پدرش علی (علیه السلام) دادند، او نخست در گوش راست و چپش اذان و اقامه گفت و سپس نامش را عباس نهاد و سپس بازوان کوچکش را بوسید و اشک ریخت؛ «ـ ثُمَّ قَبَّلَ یَدَیْهِ وَاسْتَعْبَرَ وَ بَکی». (6) .

1- معالی السبطین، ج1، ص267.
2- همان، ج1، ص267.
3- منتهی الآمال، ج1، ص383 ؛ کبریت احمر، ص376.
4- منتخب التواریخ، ص261.
5- مقتل الحسین، ص211 ـ 213 ؛ بررسی تاریخ عاشورا، ص67 ؛ الکامل، ج4، ص58 ؛ معالی السبطین، ج 1، ص207.
6- نکـ: خصائص العباسیه، ص119.