عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 321

جملات به چشم می‌خورد: «از حسین، عبداللَّه بن عمر و عبداللَّه زبیر، به هرگونه که وضعیت ایجاب می‌کند، برایم بیعت بگیر». (1) همچنین نامه‌ای دیگر، در پاسخ نامه خود- که در آن وضعیت مدینه را گزارش کرده بود- از سوی یزید دریافت کرد که در آن آمده‌بود: «وقتی که نامه به دست تو رسید، هرچه زودتر پاسخ آن را بنویس و اطلاعاتی از همه کسانی که در اطاعت ما هستند و یا از اطاعت با ما سر باز می‌زنند، همراه با سر حسین برایم بفرست!» (2) در دونامه فوق، قبل از هر چیز سخن از «حسین علیه السلام»، بیعت از او و یا فرستادن سر او به شام است! چرا این‌گونه شدت عمل؟!

یزید چرا نسبت به امام حسین علیه السلام این‌همه حساسیت نشان می‌داد؟ راز مسأله را باید در چند چیز جویا شد:

الف: توجّه قلبی مردم به امام علیه السلام، چون آنان می‌دیدند که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و صلحای سلف به امام حسین علیه السلام عشق و محبت بسیار داشته و دارند و پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: «حسینٌ منّی وَ أَنَا مِنْ حُسینٍ» و «أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَیْناً». (3)

و «حُسَیْنٌ مِنِّی وَأَنا مِنهُ أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حسیناً، الحَسَنُ وَ الحُسینُ سِبْطانِ مِنْ الأَسْباطِ». (4)

و ...

و این‌ها از مهم‌ترین موانع پیشرفت خلافت یزید بود. از این رو، او به‌گونه‌ای کاملًا شتابزده در صدد رفع این مانع برآمد.

ب: وصیت امام مجتبی علیه السلام و تعیین برادرش امام حسین علیه السلام به امامت، پس

1- الکامل، ج 4، ص 14.
2- محمد تقی سپهر، ناسخ‌التواریخ، احوال امام حسین علیه السلام، ص 161، «... امّا بعد، فاذا أتاک کتابی هذا فعجِّل علیّ بجوابه و بیّن لی فی کتابک کلّ من کان فی طاعتی أو خرج عنها، ولکن مع‌الجواب رأس الحسین‌بن علیّ، و السلام».
3- کنزالعمال، ج 6، ص 233.
4- مرتضی، امالی، ج 1، ص 219. الجامع‌الصغیر، ج 1، ص 148؛ کنزالعمال، ج 6، ص 223، حدیث 3953. عطیه می‌گوید: «ابوسعید خدری گفت: از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله شنیدم که آن حضرت به امام حسین علیه السلام فرمودند: «یا حُسین أنت الإمام بْن الإمام أخو الإمام، تسعة من ولدک أئمة أبرار تاسعهم قائمهم. فقیل: یا رسول‌اللَّه: کم الأئمة من بعدک؟ قال: اثنا عشر، تسعة من صلب الحسین»، عوالم، امام حسین علیه السلام، ج 17، ص 74.