عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 33

و دومین مورد در روز عاشورا بود که امام حسین (علیه السلام) بازوی از تن جدا شده اش را از زمین برداشت و بر آن بوسه زد.در علوّ شأن، جلالت و رتبت ابوالفضل (علیه السلام) نوشته اند که: روزی امام سجاد (علیه السلام)نگاهی به عبیدالله بن عباس (پسر عباس بن علی) کرد و گریست و فرمود: (1) .«ما مِنْ یَوْم أشدّ علی رسول الله (صلی الله علیه وآله) من یوم أُحُد، قُتِلَ فیه عَمّهُ حمزة بْن عبدالمطّلب أسَد الله و أسد رسوله و بعده یوم مُؤْتَة، قُتِلَ فیه ابْن عمِّهِ جعفربْن أبی طالب (علیه السلام): ثمّ قال: و لا یوم کیوم الحسین (ع)، أزدلف علیه ثلاثون ألف رجل یزعمون أنَّهم من هذه الأمّة، کلّ یتقرّب إلی الله عزّ و جلّ بدمه، و هو بالله یُذَکِّرُهُمْ فلا یَتَّعظون حتّی قتلوه بَغْیاً وَ ظُلْماً و عُدواناً، ثمّ قال: رَحِمَ الله عمِّی العبّاس، فلقد آثر وأبْلی وَ فَدی أخاهُ بِنَفسِهِ حَتّی قُطِعَتْ یداه، فَأبْدَلَهُ اللهُ عزّ و جلّ بها جناحَیْن یَطِیر بهما مع الملائکة فی الجنّة، کما جَعَل لِجعفر بْن أبی طالب، و انّ للعباس عندالله تبارک و تعالی منزلة یَغْبِطُهُ بها جمیعُ الشُّهداءِ یَوْمَ الْقِیامَةِ». (2) .«برای رسول خدا (صلی الله علیه وآله) روزی سخت تر از روز اُحد نبود؛ روزی که عمویش حمزه به شهادت رسید و پس از آن، سخت ترین روز برای آن حضرت، روزی بود که پسر عمویش جعفربن أبی طالب به شهادت رسید.[امام سجاد (علیه السلام) آنگاه افزود] روزی بسان روز قتل حسین (علیه السلام) نیست. روزی که سی هزار نفر، در حالی که خود را از امت محمّد (صلی الله علیه وآله) می پنداشتند و تصور می کردند با کشتن حسین (علیه السلام) به خدا تقرّب می جویند، وی را احاطه کردند. و امام هر چه از آنان خواست خدا را بیاد آورند و دست از این جنایت ها بر دارند، آنان توجه نکرده و به ظلم، تجاوز و کینه، وی را کشتند.