عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 335

این مسأله را به پیامبرخدا صلی الله علیه و آله از طریق جبرئیل اطلاع داده بودند. (1) بر این اساس محدثان اسلامی نقل کرده‌اند که پیامبر صلی الله علیه و آله به امّ‌سلمه فرمود: فرزندم حسین، پس از سال شصتم هجرتم کشته می‌شود؛ «قالت امّ سلمة: قال رسول‌اللَّه صلی الله علیه و آله:

یُقْتَلُ حسین بن علیّ علی رأس ستّین مِنْ مهاجری». (2)

آیا با توجه به هوشمندی امام حسین علیه السلام و با عنایت به ویژگی امامت (علم غیب)، و «پیشگویی‌های» پیامبر صلی الله علیه و آله و امیرمؤمنان علیه السلام در رابطه با واقعه کربلا- که حتی مردم کوچه و بازار در انتظار تحقق آن بوده‌اند، می‌توان پذیرفت که امام علیه السلام از آن آگاه نبوده است؟!

در اینجا سؤالی به ذهن می‌رسد و آن اینکه: نامه مسلم، در 24 ذیقعده به امام علیه السلام رسید، چرا امام تا روز ترویه، در مکه توقف کرد؟ در پاسخ این پرسش باید گفت: امام درنگ کرد تا آخرین نفرات مسافران حج آن سال را هم از جریان حرکت توفان‌زای خود آگاه‌سازد.

پرسش دیگر اینکه: چرا امام علیه السلام تا عرفات و منا نرفت تا از آن جمعیت باشکوه استفاده تبلیغی کند؟

در پاسخ می‌گوییم: امام علیه السلام می‌دانست که سپاه ظلمت قصد کشتن او را دارد و این مسأله اگر به اجرا در می‌آمد، نتیجه چندانی نصیب حق نمی‌شد و آثار حرکت تاریخی و قیام تاریخ‌ساز کربلا، در تاریخ بشریت دیده نمی‌شد.

پرسش 11: قیام امام حسین علیه السلام با آیه: «وَ لا تُلْقُوا بِأَیْدِیکُمْ إِلَی ...» چگونه توجیه می‌شود؟

پاسخ: برخی با استناد به آیه شریفه: وَ لا تُلْقُوا بِأَیْدِیکُمْ إِلَی التَّهْلُکَةِ (3)

امام علیه السلام را از درگیری مستقیم بارژیم سفیانی برحذر می‌داشتند. بدیهی‌است در ادوار بعد و همچنین

1- صحیفه نور، ج 18، ص 140.
2- ترجمه الإمام الحسین علیه السلام من تاریخ دمشق: ص 185، شماره 235، «ابوهریره می‌گفت: أللَّهُمّ لا تدرکنی سنة ستین- فتح‌الباری، ابن حجر، ج 13، ص 85.
3- بقره: 195.