عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 342

حَتَّی تَمْضِیَ عَشَرَةُ أَیَّامٍ فَإِذَا کَانَ یَوْمُ الْعَاشِرِ کَانَ ذَلِکَ الْیَوْمُ یَوْمَ مُصِیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکَائِهِ وَ یَقُولُ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی قُتِلَ فِیهِ الْحُسَیْنُ علیه السلام». (1)

«سیره پدرم این بود که وقتی ماه محرم فرا می‌رسید، کسی او را خندان نمی‌دید ...

و غم و اندوه بر چهره‌اش نمودار می‌شد و چون عاشورا فرا می‌رسید آن روز، روز مصیبت و اندوه و گریستن او بود و می‌فرمود: امروز روزی است که حسین به شهادت رسیده است.»

نیز ائمه معصومین علیهم السلام همگی نسبت به مصائب اهل‌بیت این‌چنین عمل می‌کردند.

همچنین امام رضا علیه السلام برای ترویج عزاداری و بیان فلسفه حزن واندوهشان در محرم می‌فرمود: ماه محرم در دوران جاهلیت، مورد احترام بود و در آن از جنگ و جدال خودداری می‌شد، ولی بنی‌امیّه حرمت این ماه را نگه نداشتند و آن را هتک نمودند؛ «فاستحلت فیه دماؤنا و هتک فیه حرمتنا و سبی فیه ذرارینا و نساؤنا و أضرمت النیران فی مضاربنا و انتهب ما فیها من ثقلنا و لم ترع لرسول‌اللَّه حرمة فی أمرنا». (2)

«خون ما را ریختند. هتک حرمت‌مان نمودند. فرزندان و زنان ما را به اسارت بردند. خیمه‌های ما را به آتش کشیدند ...».

آن حضرت در روایت دیگری فرمودند:

«یابْنَ شَبِیبٍ إِنْ کُنْتَ بَاکِیاً لِشَیْ‌ءٍ فَابْکِ لِلْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ علیهما السلام فَإِنَّهُ ذُبِحَ کَمَا یُذْبَحُ الْکَبْشُ وَ ...». (3)

«ای پسر شبیب، اگر می‌خواهی برای فردی بگریی، بر حسین بن علی گریه کن که او را همچون گوسفند سر بریدند.»

آری، یکی از علل جاودانگی سنت عزاداری‌های ماه محرم و پاس داشتن حماسه عاشورا، تأکید بر زنده نگهداشتن آن، توسط ائمه معصوم علیهم السلام می‌باشد.

1- وسائل‌الشیعه، ج 14، ص 504، باب 66- باب استحباب البکاء لقتل الحسین.
2- امالی‌صدوق، ص 128، المجلس السابع و العشرون و نک: علامه جزایری، انوارالنعمانیه، ج 3، ص 239.
3- وسائل‌الشیعه، ج 14، ص 502.