عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 358

«إِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یَتَجَلَّی لِزُوَّارِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ علیه السلام قَبْلَ أَهْلِ عَرَفَاتٍ (فَیَفْعَلُ ذَلِکَ بِهِمْ) وَ یَقْضِی حَوَائِجَهُمْ وَ یَغْفِرُ ذُنُوبَهُمْ وَ یُشَفِّعُهُمْ فِی مَسَائِلِهِمْ ثُمَّ یَثْنِی بِأَهْلِ عَرَفَاتٍ یَفْعَلُ ذَلِکَ بِهِمْ». (1)

پروردگار حکیم عنایت ویژه خود را متوجّه زوّار قبر امام حسین علیه السلام می‌کند پیش از توجّه به حُجّاج واقف در عرفات نماید، خدا حوائج زوّار حسین را برآورده می‌سازد، گناهانشان را می‌بخشد و از آنان شفاعت به عمل می‌آورد پس به زوّار کعبه‌ای که در عرفات (در شب عرفه) حضور دارند توجّه کرده با آنان نیز این چنین عمل می‌کند.

پرسش 21: آیا عزاداری و اشک ریختن برای شهیدان در سنّت خود امام حسین علیه السلام سابقه دارد؟

ج: در سنّت امام علیه السلام تعقّل و عواطف با هم آمیخته‌اند.

در میان فرماندهان و رزم‌آوران غالباً سنگدلی به عنوان صلابت حاکم است و آنانکه اهل عواطف و سوز و گداز باشند اهل صلابت نیستند ولی هنر مردان خدا آن است که دو ویژگی فوق را به گونه بسیار حکیمانه به هم آمیخته‌اند و این دو (صلابت و عواطف انسانی) هر کدام در جای خود به قدر لازم و به طور حکیمانه مورد توجّه می‌باشند و هیچکدام در پای دیگری ذبح نمی‌شود.

امام علیه السلام در حماسه تاریخ خود اثبات کرد که اهل صلابت است و نیز اهل اشک و سوز (عواطف) و هیچکدام در زندگی او مانع از حضور دیگری نیست.

امام نه تنها در کربلا، حتّی پیش از حضور در کربلا برای یاران و عزیزان شهیدش، اشک ریخت و در این باره به دو گزارش زیر توجّه فرمایید.