عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 40

آستانه مرگ، از من حمایت کردی.».مرحوم مقرّم در کتاب مقتل الحسین (1) می نویسد: امام با دید الهی خویش، آینده را دید و بدن عباس را به دارالحرب نیاورد تا قبر وی به طور مستقل پناهگاه حاجتمندان باشد.امام (علیه السلام) از کنار بدن خونین عباس به سوی خیمه ها بازگشت؛ در حالی که شکسته دل، محزون و گریان بود و اشک هایش را با آستین پاک می کرد.(2) .علامه حائری مازندرانی می نویسد: به جهت زیادی جراحت ابوالفضل، امام حسین (علیه السلام) بدن مبارک وی را به دارالحرب انتقال نداد. (3).هنگامی که سکینه، دختر امام حسین (علیه السلام)، از حال عمویش ـ عباس ـ پرسید، امام (علیه السلام)پاسخ داد: «یا بُنَیَّةَ قَتَلُوهُ اللِّئامُ»؛ (4) «دخترم! لئیمان و زشت کرداران او را کشتند.»در این لحظات بود که امام (علیه السلام) دید لشکر دشمن به سوی خیمه ها در حرکت است، فریاد بر آورد: «أَما مِنْ مُغیث یُغیثُنا، أَما مِنْ مُجیر یُجِیرُنا، أَما مِنْ طالِبِ حقٍّ یَنْصُرُنا، أَ ما مِنْ خائف مِنَ النّارِ فَیَذُبُّ عَنّا»؛ (5) «آیا کسی هست تا از ما حمایت کند، آیا کسی هست تا به یاری ما برخیزد، آیا کسی هست که از جهنم بترسد و به دفاع از ما همت گمارد؟».در این که عباس در روز عاشورا، چه زمانی به شهادت رسید، میان صاحب نظران اختلاف است. خواند میر در کتاب «حبیب السیر» (6) شهادت او را پیش از شهادت علی اکبر (علیه السلام) می داند.از عظمت و جلالت شأن عباس بن علی (علیهما السلام) است که چندین تن از امامان معصوم (علیهم السلام)برای او عزاداری کردند؛ از جمله: نقل شده که امام حسین (علیه السلام) در کنار نعش

1- مقرّم العباس، ص269 ؛ مقتل الحسین، فصل قمر بنی هاشم.
2- «مُنْکَسِرَاً، حَزیناً، باکیاً، یُکَفْکِفُ دُموعَهُ بِکُمِّه».
3- معالی السبطین، ص277، «... لم یَتَمَکَّنْ مِنْ حَمْلِهِ مِنْ کَثْرَةِ الْجراحِ وَ ما کانَ قابِلاً لِلْحَمْلِ وَ النَّقْلِ».
4- عمدة الطالب، ص323.
5- مقتل الحسین، ص270 مقتل مقرم، ص339 با اندکی اختلاف.
6- حبیب السیر، ج2، ص52.