عاشورا، حماسه‌ی جاوید صفحه 67

عبدالله بن حسن

عبدالله بن حسن، برادر قاسم بن حسن، یکی از تاریخ سازان عاشورااست. عبدالله از قاسم کوچک تر بوده و سن او را یازده سال نوشته اند. (1) .بعضی از مورّخان نوشته اند: آنگاه که شمر با جمعی دیگر از دشمنان، امام حسین (علیه السلام)را در گودال قتلگاه محاصره کردند و هرکدام به گونه ای به آن حضرت حمله ور شدند، طفلی از خیام امام (علیه السلام) که ناظر صحنه بود، به سرعت خود را به امام رساند، سید الشهدا خطاب به خواهرش زینب گفت: او را بازگردان، زینب آمد تا وی را به خیمه بازگرداند لیکن او به شدت مقاومت کرد و از امام جدا نمی شد. وقتی ابحربن کعب به امام ضربتی زد او به کعب گفت:«وَیْلَکَ یَابْنَ الْخَبیثَةِ أَتَقْتُلُ عَمِّیَ؟».«وای برتو، ای پسر زن نابکار، عموی مرا به قتل می رسانی؟!»در این هنگام دست خود را برای حمایت به طرف امام آورد که شمشیر کعب فرود آمد و دست آن طفل را از تن جدا کرد؛ به طوری که به پوست بدن آویزان شد. او در این هنگام بانگ برآورد: «یا عَمّاه یا أَبَتاه» امام او را به آغوش کشید و فرمود:«یَابْنَ أَخی! إِصْبِرْ عَلی ما نَزَلَ بِکَ، وَاحْتَسِبْ فی ذلِکَ الْخَیْرَ فَإِنَّ اللهَ سَیُلْحِقُکَ